سه گانه‌های صبر در قرآن

خداوند در قرآن صبر را به سه دسته تقسیم کرده است: وَالصَّابِرِینَ فِی الْبَأْسَاء والضَّرَّاء وَحِینَ الْبَأْسِ ؛ صابران در نداری، ضرر و بیماری و سختی جنگ و جهاد.(بقره، آیه 177)
1. صبر در الْبَأْسَاء: یعنی صبر در بینوایی و نداری و سختی‌های مالی؛
2. صبر در «الضرّاء»: بیمارى، گرفتارى و مرض‌ها و ضررهای بدنی و جسمی؛(نگاه کنید: مجمع البیان ذیل آیه)
3. صبر در هنگام «البأس»: یعنی جهاد و پیکار.
امین الاسلام طبرسی می‌نویسد: واژه «بأساء» را گروهى از مفسّران، «فقر و تنگدستى» معنا کرده‏‌اند و «ضرّاء» را به‏ مفهوم «بیمارى» گرفته‏ اند.
و مقصود از «حین‏البأس»، هنگامه پیکار است؛ چرا که امیر مؤمنان (ع) مى‏ فرماید: «کنّا اذا احمّر البأس اتقینا برسول‏ اللّه فلم‏ یکن احدٌ منّا اقرب الى‏ العدوّ  منه؛ وقتى پیکار سخت مى ‏شد، ما به پیامبر گرامى (ص) پناه مى‏ بردیم؛ و هیچیک از ما نزدیک‌تر از آن حضرت به دشمن نبود».
که در این فرمایش امیرمؤمنان(ع)، «بأس» به ‏معناى جنگ آمده  است.
البته بین فقیر و مسکین فرق است .در کافى از امام صادق (ع) روایت کرده که فرمود: فقیر آن کسى است که کاردش آنچنان به استخوان نرسیده که دست به سوى مردم دراز کند، ولى مسکین بد حال‏تر از اوست و بائس از هر دو بد حال‏تر است. (فروع کافى ج 3 ص 501 حدیث 16)