‌آغاز دینداری

‌دین، زمانی  آغاز  می شود  که  انسان  فراتر از عالم محسوس به عالم غیب نیز اعتقاد پیدا کند؛ غیب هر آن چیزی است که بیرون از حواس پنج گانه ما قرار دارد و با ابزارهای حسی نمی توان آن را درک و فهم کرد؛ زیرا خدا، فرشتگان حتی جن که در عالم مثال منفصل و برزخ قرار دارد، بیرون از عالم محسوس و شهادت است. پس کسی می تواند اعتقاد به دین و آخرت داشته باشد که فراتر از ابزارهای حسی به ابزارهای غیر حسی همچون عقل محض و عقل تجریدی و مانند آن اعتقاد داشته باشد.
کسی که معتقد است هر آن چیزی موجود است که قابل کشف و شهود با ابزارهای حسی باشد وگرنه خرافات است و بر همین اساس متافیزیک را نمی‌پذیرد و فلسفه و کلیات فلسفی و مسائل آن را بی معنا و خرافی و پوچ و باطل می داند، نمی‌تواند حقانیت و حق بودن چیزی چون فرشتگان و عالم غیب و آخرت و معاد و خدا را بپذیرد. اگر خدایی را می پذیرد همان خدایی است که وجوه انسانی و صفت جسمانی دارد و قابل کشف و شهود است ولو با ابزارهای حسی که ساخته شده و یا می شود. یعنی هر آنچه قابل تجربه حسی با ابزارهای حسی و آزمایشگاهی نیست اصولا موجود نیست و از حقیقت وجود بهره نبرده و نیست محض است. از این رو منکر آخرت و خدا و بهشت و دوزخ و دین خواهد بود.
خداوند در همان آغاز سوره بقره در وصف اهل تقوا و ایمان می فرماید: الذین یومنون بالغیب؛ کسانی که به غیب ایمان دارند. پس آغاز دینداری ،اعتقاد و باور به غیب است.