گر از سبوی عشق دهد یار جرعه‌ای...! (حدیث دشت عشق)

در سن 5 سالگی با داغ هجران پدر آشنا گشت و لوح خاطرش جریحه‌دار این غم جانسوز گشت. پس تحت لوای دیانت و تربیت مادر و برادرانش پرورش یافت و با کیمیایی حقیقی که در کام وجودش نهاده شده بود توانست قدم در راه انسان‌سازی نهد و ساکن کوی یار شود. به گاه فراگیری علم و دانش همراه جمع علم‌آموزان شد و دل را به نگارگر فضیلت و معرفت سپرد. در این راستا توانست تا مقطع سیکل اسرار و رموز آموختن را فراگیرد. در کنار تحصیل در مزرعه پدر کشاورزی می‌کرد و دوشادوش برادر بزرگ‌تر کار می‌کرد تا یاریگر مادر در تامین مخارج خانه باشد.
شوق و علاقه‌اش به حضور در مسجد و انجام امور مذهبی باعث می‌شد تا در کنار کار و مشغله فراوان، ساعاتی را هم به این امور اختصاص دهد و پاسخگوی خواسته‌های درونی‌اش باشد.
با برخاستن آتش خشم و عداوت یاغیان جنگجو و لگدمال کردن گلبوته‌های غیرت و جوانمردی زیر چکمه‌های آهنین، نبرد و مبارزه را بر انجام هر کاری ترجیح داد و داوطلبانه عضو بسیج شد. او که مدت 6 ماه غیورانه در راه تحقق ارزش‌های الهی و آرمانی وطن می‌جنگید و سپر دشمنان را برخاک می‌انداخت، سرانجام در تاریخ 1362/12/18 در عملیات «خیبر» جرعه نوش صهبای گلگون شهادت گشت.
بسیجی شهید «عباس دهقان» سال 1344 در خوراسگان متولد شد و در 1362/12/18 در کربلای شلمچه به شهادت رسید.