حقیقت احیاء (سلوک عارفانه)

(بدان ای سالک طریق عبودیت!) مراد از احیاء، فارغ ساختن نفس و قلب و جوارح برای خدمت خدای جل جلاله می‌باشد، به اینکه قلبش مشغول به ذکر و یاد خدا و بدنش وقف برای طاعت و عبادت خداوند باشد، و در طول شبش هیچ چیزی حتی مباحات، او را از خدا غافل نکند، مگر اینکه اشتغالش به مباحات «لله و بالله» (برای خدا و به خدا) باشد که این مطلب، اولین درجه مراقبه می‌باشد. (1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- المراقبات، میرزا جواد ملکی تبریزی، ج2، ص 315.