انسان‌محوری سالک همان هواپرستی است(سلوک عارفانه)

(بدان ای سالک عزیز!) در مکتب‌های بشری، خدامحوری معنا ندارد، بلکه انسان‌محوری، انسان‌سالاری و مردم‌سالاری مطرح است. مکاتب بشری که دیدگاه‌های مادی گرایانه و دنیا محوری دارند، انسان را ازنظر وجودی و مقام انسانیت، آن‌چنان تنزل می‌دهند، که به حد یک حیوان می‌رسد. آنها می‌گویند: باید در جوامع بشری، انسان سالاری و مردم‌سالاری برقرار باشد، یعنی مردم حرف آخر را بزنند و هرچه آنها خواستند، انجام شود. آزادی به این معنا، عین اسارت نسبت به هواهای نفسانیه است. هیچ فرقی بین این نیست که انسان بنده هواهای نفسانی خود باشد یا یک عده دیگر، هر دو هواپرستی و لذت‌محوری است که حقیقتش اسارت در برابر این امور است. معنای انسان‌محوری، حیوان‌محوری است. مردم هرچه می‌خواهند، باید بشود، یعنی التذاذات حیوانیه، هر اقتضایی داشته باشد باید عملی شود. (1)
_____________________________
1- رسائل بندگی، آیت‌الله شیخ مجتبی تهرانی، ص125