خداسالاری سالک(سلوک عارفانه)

عبودیت نسبت به دنیا، ذلت و خواری و اسارت است، اما عبودیت نسبت به خداوند، عزت و حریت است. انبیا و اولیا هم می‌گویند: انسان که سازمان وجودیش بسیار پیچیده است، در مسیر تکامل خویش، حد یقف و سقف ندارد، بهترین دلیل وجدانی‌اش هم این است که انسان دارای طلب بی‌نهایت است، لذا باید آرمان و هدف و مطلوب بالذاتش نیز بی‌نهایت باشد، هدف‌گیری خدا، با سازمان وجودی انسان، همسو و هماهنگ است، و به آن خدامحوری و خداسالاری گفته می‌شود. این منطق مکاتب الهی است. (1)
ـــــــــــــــــــــ
1- رسائل بندگی، آیت‌الله شیخ مجتبی تهرانی، ص 125