نگاهی به سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟»
زیر لیسانسهها
آرش فهیم
«مگه تموم عمر چند تا بهاره؟»، تلفیقی از چند سریال اخیر سروش صحت است، اما بیش از هر اثر دیگری، وامدار «لیسانسهها» است. از ماجرای جوان شیرین و ساده و دمدمی مزاج گرفته تا مسئولین کاریکاتوریزهای که دائم در حال دویدن هستند و هر وقت فردی کمک میخواهد، فوری سر میرسند تا کنسرت خیابانی و... اما واقعاً باید گفت «لیسانسهها» کجا و «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» کجا؟ فقط کافی است اسم دو سریال را مقایسه کنیم؛ برخلاف عنوان کوتاه، خوش ریتم و بامسمای اولی، عنوان دومی، بلند، کشدار و بیمسما و فاقد مناسبت است.
میتوان این مقایسه درباره عنوان دو سریال را به کل هر دو اثر تعمیم داد. در «مگه تموم عمر...» گویا نیما قرار بوده چیزی شبیه به حبیب لیسانسهها باشد، اما برخلاف حبیب که تبدیل به شخصیت شده و همدلی و همراهی مخاطب را جلب میکند، نیما یک تیپ لوس و حال به هم زن است؛ همانطور که سایر شخصیتهای این سریال، یخ و کسلکننده هستند.
استفاده از رنگهای مرده و خنثی به ویژه در قسمتهای اول، باعث شده تا «مگه...» فضا و حال و هوائی سرد و تیره داشته باشد. حضور علی مصفا به این سردی افزوده است؛ مصفا در این سریال بازی نمیکند و فقط دیالوگ میگوید! جالب این است که در پوستر قسمت اول سریال، عکس مصفا محور و برجسته است، اما چند ثانیه بیشتر حضور ندارد! فقط حامیان مالی کمی به داد «مگه...» رسیدند. چون از وقتی داستان سریال به قشم و اصفهان رفته –که بیشتر هم جنبه تبلیغات گردشگری برای آن دو منطقه دارد- کمی آب و رنگ و تحرک به آن وارد شده است.
البته در «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» موقع رفتن شاهین به سوراخ، اندکی متفاوت میشود و در ساختن موقعیت فانتزی بدون استفاده از جلوههای ویژه خارقالعاده یا هزینه گزافی، موفق است و علاقهمندان به فانتزی را راضی میکند. این بخشهای سریال، باورپذیر و ساده به نظر میرسد. هر چند که این سفر فانتزی، که استعارهای از رفتن به حفرههای ذهنی و روحی فرد دارد، میتوانست عمق بیشتری پیدا کند و جنبه روانشناختی کار را بیشتر کند. در شناسنامه یا معرفینامه «مگه تموم عمر...» نوشته شده این سریال در ژانر کمدی و اجتماعی است. اما واقعیت این است که این سریال فانتزی است و به ندرت میتوان موقعیت کمدی در آن یافت، ضمن اینکه جنبه اجتماعی آن نیز بسیار ضعیف است.
«مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» مثل اغلب آثار سروش صحت دچار نوعی فرویدیسم سطحی و رقیق است. تنها مسئله آدمها در این سریال، نزدیک شدن به جنس مخالف و دلمشغولی جنسی است. غیر از مرور و گذر از برخی آثار تاریخی و گردشگری در اصفهان و قشم، این سریال هیچ بعد اجتماعی و مردمی دیگری ندارد!
در مجموع، «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» یک اتفاق ویژه و یا یک پیشرفت در کارنامه سروش صحت محسوب نمیشود و فرم و محتوای قدرتمندی ندارد. این سریال برای افرادی که در پی تماشای یک کمدی تمام عیار هستند، پیشنهاد خوبی نیست اما دوستداران فانتزی شاید برای لحظاتی لذت ببرند.