سؤالات امروز ما از گذشتگان و آیندگان از ما !!
چرا تفكر و انديشه اصلاح حوزه كه نزدیک یک قرن در حوزه هاى علميه سابقه دارد، جامه تحقق نپوشيده است؟
چرا آن آرزوها و چيزهايى كه هميشه زبدگان، روشنفكران، فضلا، دلسوزان و دردمندانِ حوزهها دنبالش بودند، تحقق پيدا نكرده است؟
آيا ما خيلى تنبل بوديم؟
آيا انگيزهها كم بوده است؟
آيا ابزار كار در اختيار نبوده است؟
آيا پای مانعى به صورت شناخته در میان بوده، يا موانع و روادعی به صورت مبهم و مرموز ايجاد مى شده است؟
همه اينها قابل بررسى است و علت هركدام باشد، امروز حجت بر ما تمام است كه آنچه را در طول سالهاى متمادى انجام نشده، انجام بدهيم.
این سؤالات و امثالش، سؤالات بیست و هفت سال پیش آیتالله خامنهای از حوزویان است. در واقع همان سؤالات امروز ما از گذشتگان و سؤالات آیندگان از ماست. پس تا دیر نشده، باید کاری کرد...
چه کسی مسئول است؟
امروز، بهانهها منقطع است و همه بايد براى ساختن و اصلاح حوزه- و اگر اين تعبير به گوشها سنگين نيايد، بگوييم براى مدرنيزه كردن حوزه- منطبق با نيازها بكوشند. همه مسئوليت دارند و تمام كسانى كه دستشان مىرسد كارى انجام بدهند- از طلّاب تا فضلاى جوان تا مدرّسان و مراجع عظام (اعلی الله کلمتهم) تا مسئولان كشور و مؤمنان و علما و دينباوران و مخلصان دانشگاهى كه در سطح كشور هستند- هركدام مى توانند سهمى در اين كار داشته باشند.
البته در اين مورد، من براى خودم احساس مسئوليت مىكنم و در حيطه خاصى، آنچه را هم كه احساس كنم تكليف من است، إن شاء اللّه آن را انجام خواهم داد و منتظر نمىمانم كه شرايط خاصى پيش بيايد. اگر واقعاً در اين زمينه تكليف شرعى فعلى منجّزى را احساس كنم، در آن حدى كه به من مربوط خواهد شد، به فضل پروردگار معطل نخواهم ماند؛ ليكن تكاليف عمدهاى بر دوش شما آقايان فضلاى حوزه و مدرّسان و عامه طلّاب و حضرات مراجع عظام است. (سخنرانى در ديدار با مجمع نمايندگان طلّاب و فضلاى حوزه علميه قم، ۰۷/ ۰۹/ ۱۳۶۸)
بخواهیم یا نخواهیم، برماست که چارهای بیندیشیم و برای تحول در حوزه اقدام و عمل کنیم. آنچه آسیب میبیند نه فقط حوزه علمیه، که انقلاب و حکومت اسلامی است، زیرا «حوزه در اين نظام بيگانه نيست؛ بلكه از لحاظ حرمت و تأثير واقعى و آينده نگرى، محور و هسته مركزى است» هر روز که بر وضع موجود حوزه گذرد و دست روی دست بگذاریم و اتفاق خاصی نیفتد، اصلاح آن سختتر از قبل خواهد بود.
هادی چیتساز