فرق ضلالت و غوايت

به سخن دیگر، یک وقت است انسان هدفدار است ولی راه را بلد نيست، مثل مسافري كه مي‌خواهد جايي برود، اما راه را گم كرده است. چنین شخصی را «ضال» مي‌گويند؛ اما يك وقت است که انسان بی‌هدف و پوچ‌گراست و اصلاً نمي‌داند كجا بايد برود. چنین شخصی را «غاوي» مي‌گويند.
شیطان می‌گوید که هم شما را گمراه می‌کنم و از هدف و مقصد دور می‌سازم: لَأُضِلَّنَّهُمْ(نساء، آیه 119)  و هم شما را پوچ گرا می‌سازم که بی‌هدف در زندگی باشید: لَأُغْوِيَنَّهُمْ(حجر، آیه 39)
پس گام اول شیطان این است که می‌گوید: من اول اين مردم را از راه به در مي‌برم كه اينها راه را گم ‌كنند و بعد پوچ‌گرا ‌شوند تا  ندانند كجا مي‌خواهند بروند و عاقبتشان چيست؟
این دو خطر همواره در کمین مردم است. اما خداوند پیامبری را می‌فرستد که هم هدفمند است و هم راه شناس و راه بلد است. خداوند می‌فرماید که پیامبر(ص) از این دو خطر و آسیب در امان است:  ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوي؛ یار شما نه گمراه است نه بی‌هدف.(نجم، آیه 2) پس چنین رهبری برای مسلمانان است که نه راه را گم کرده است نه هدف را؛ چرا که بر صراط مستقم و متن راه است (زخرف، آیه 42) و هم هدفدار است.