بازارگرمی کاسبان تسلیم از «حسرت برجام»
انتشار گزارشی در روزنامه زنجیره‌ای «سازندگی» با تیتر «نطق طوفانی اوباما»، ابعاد جدیدی از نگاه حسرت‌آلود جریان تسلیمی به غرب و واشنگتن را عیان کرد. این روزنامه با استناد به سخنرانی باراک اوباما در اوهایو، با زانوی غم بغل‌گرفتن تلاش کرده است اثبات کند که ایران در دوران اوباما «فرصت‌سوزی» کرده
و چرا نتوانست از این بستر برای وادادگی مطلق استفاده کند؟!
سازندگی در توجیه حسرت خود مدعی است که توافق ۲۰۱۵ می‌توانست آغازی برای تغییرات ساختاری در سیاست خارجی باشد و مقصر اصلی عدم تحقق این امر را نیز «تندروها» معرفی می‌کند؛ گویی حامیان این جریان فراموش کرده‌اند که اوباما خود اعتراف کرد اعتراف اصلی‌اش در این توافق چه بوده است: ایران در تنگه هرمز «حق وتو» دارد!
اما واقعیت ماجرا چیست؟ در حالی که روزنامه‌های مدعی اصلاحات در تیرماه ۱۳۹۴ با تیترهای پرطمطراقی چون «فتح‌الفتوح دیپلماسی»، «کلید چرخید، ایران خندید» و «غروب تحریم» به استقبال سراب برجام رفتند، رئیس وقت بانک مرکزی در آمریکا صراحتاً اعتراف کرد که دستاورد ایران از این توافق «تقریباً هیچ» بوده است.
دلسوزان و منتقدان از همان روز اول هشدار دادند که معامله‌ای یک‌طرفه در جریان است؛ تعهدات نقد و غیرقابل بازگشت ایران شامل از رده خارج کردن
۱۲ هزار سانتریفیوژ، بتن‌ریزی در قلب رآکتور اراک و حراج ۹۷۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده در برابر وعده‌های نسیه آمریکا و قاتل زنجیره‌ای توافقات. پاسخ دولت وقت و رسانه‌های حامی‌اش به این منتقدان کارشناس، چیزی جز توهین، برچسب «کاسبان تحریم»، «ترسو» و حواله‌دادن آنان به جهنم نبود!
امروز که روزنامه سازندگی از عدم استفاده از فرصت اوباما ابراز تأسف می‌کند و حسرت واگذاری مؤلفه‌های قدرت همچون برنامه موشکی را می‌خورد، باید به این جماعت یادآور شد که خسارت محض برجام و آسیب‌های جبران‌ناپذیر آن، نتیجه همین نگاه واداده به غرب بود. دستاورد غرب از برجام، مهار هسته‌ای ایران و طلب استمرار فشار در حوزه‌های موشکی و منطقه‌ای بود؛ چیزی که جان کری نیز در یادداشت پایانی دوران وزارت خود به آن اعتراف کرد؛ غافل از اینکه بدترین قطعنامه و تحریم‌ها در دوران اوباما اتفاق افتاده است.
ملت ایران هیچ‌گاه فراموش نخواهد کرد که چگونه دستاوردهای دهه‌ها تلاش علمی دانشمندان کشور پای سراب لبخند دشمن قربانی شد و امروز کاسبی سیاسی با «حسرت برجام» گره خورده است.