کارشناس BBC استاد دانشگاه تهران شد!
حضور چهرهای با سوابق رسانهای و مواضع ساختارشکنانه در جایگاه استاد مدعو دانشگاه تهران، موجی از حیرت و اعتراض را در میان جامعه دانشگاهی و دلسوزان انقلاب ایجاد کرده است. انتصاب حاشیهای اساتید حامی آشوب و چهرههای وابسته به رسانههای بیگانه در نماد آموزش عالی کشور، ابهامات جدی و بیپاسخی را درباره نحوه نظارت و اهلیتسنجی مدرسان مطرح میکند.
هنوز افکار عمومی از وقایع تلخ گذشته و حاشیهسازیهای برخی عناصر در صحن دانشگاه فراغت نیافته که اینبار، دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به تریبونی برای فردی تبدیل شده که نهتنها از اولیهترین مسئولیتهای شهروندی و قانونی خود غافل است، بلکه سوابق متعددی در هتک حرمت باورهای اعتقادی مردم ایران دارد.
سپیده بیرشک که با نام «سپید» در فضای مجازی فعالیت میکند، در یادداشتهای متعدد خود، مرزهای توهین و هتاکی را رد کرده است. وی در یکی از نوشتههایش آنچه را خوانش فلسفی و روانکاوانه مینامد، به تعابیری سراسر موهن درباره حضرت فاطمه زهرا (س) پیوند زده و با به کار بردن الفاظی نظیر «هیولا» و «عاری از کیفیت»، به ساحات مقدس دینی تاخته است؛ شخصیّتی که نماد پاکی و کرامت برای میلیونها مسلمان است.
علاوهبر این، نامبرده صراحتاً در نوشتههای شخصی خود مفاهیم انحرافی هویت جنسیتی را ترویج کرده و خود را با تعبیر «نانباینری» معرفی کرده و از «خروج از گنجه» سخن گفته است. سؤال اینجاست که با کدام منطق و بر اساس چه معیاری، فردی با چنین نگرشهای انحرافی و عدم پایبندی به قانون عفاف و حجاب، شایستگی تکیه زدن بر صندلی تدریس دانشگاه تهران را پیدا کرده است؟
بررسی سوابق رسانهای این فرد، لایههای ابهامبرانگیز دیگری را برملا میسازد. سپیده بیرشک بارها بهعنوان مهمان و کارشناس در ویژهبرنامه «پرگار» شبکه BBC فارسی حضور داشته و در تهیه پادکست «شیرازه» نیز با این رسانه وابسته به دستگاه استعماری بریتانیا همکاری مستقیم داشته است. شبکهای که سابقه عداوت آن با ملت ایران بر کسی پوشیده نیست.
چطور ممکن است فردی با کارنامه آشکار همکاری با BBC فارسی و مواضع هتاکانه در فضای مجازی، به راحتی ورود پیدا کند و هیچ سازوکار نظارتی در دانشگاه مادری کشور متوجه پیشینه او نشود؟
پذیرفتن ادعاهایی نظیر «ما مطلع نبودیم» یا «سوابق بررسی نشده بود» از سوی مسئولان دانشگاه تهران و دانشکده ادبیات، عذر بدتر از گناه است. اگر مسئولان از این سوابق مطلع بودهاند و مجوز تدریس صادر کردهاند، باید رسماً پاسخ دهند بر اساس کدام صلاحیت علمی و اخلاقی چنین تصمیمی گرفتهاند؟! و اگر بیاطلاع بودهاند، جایگاه ارزیابی و استعلامهای اولیّه در مرکز جذب و گزینش اساتید کجاست؟ آیا اعتبار دانشگاه تهران و باورهای نسل جوان باید قربانی بیتدبیری و انفعال مدیریتی شود؟
امروز جامعه دانشگاهی، دانشجویان انقلابی و افکار عمومی منتظر شفافسازی فوری و اقدام قاطع ریاست دانشگاه تهران هستند. سکوت در برابر چنین نفوذهای آشکاری، خدشهای سنگین به اعتبار علم و دین در نظام اسلامی است و باید مسئولان مربوطه پاسخگوی این غفلت بزرگ باشند.