سربازِ عاشقی که پای قولش ماند (حدیث دشت عشق)

سرباز شهید «یونس عابدینی»، متولد ۱۲ اسفند ۱۳۸۴، جوانی متعهد و پرشور از دیار زازران اصفهان بود؛ پسری درس‌خوان و اهل عمل که هنر آموزی را در رشته صنایع فلزی برگزید تا در کنار تحصیل، بازوی توانا و تکیه‌گاهی مطمئن برای کارگاه پدرش باشد. دست‌های پینه‌بسته‌ او داستانِ تلاش برای لقمه‌ای حلال را روایت می‌کرد؛ جوانی که هرگاه فرجی می‌یافت، دلش را به آستان منور امام رضا(ع) می‌سپرد یا در صفای گلزار شهدای اصفهان آرام می‌جست و هدیه انگشتری از دست مبارک یک مادر شهید را تا واپسین دم حیات چون جان شیرین پاس می‌داشت. با آغاز خدمت سربازی در پادگان ۴۴ توپخانه نیروی زمینی ارتش در اصفهان، او غیرت و مسئولیت‌پذیری خویش را به اوج رساند. 
در روزهایی که تهدیدها و حملات دشمن شدت می‌گرفت و چشم‌های نگران خانواده او را به بازگشت و مرخصی می‌خواندند، یونس با روحیه‌ای بزرگ پای عهدش به میهن ایستاد و گفت: «من سربازم و تا زمانی که سر دارم، از وطنم دفاع می‌کنم؛ اگر همه پادگان را خالی کنند، تکلیف کشور چه می‌شود؟» او با دلی پر از شوق شهادت و لبخندی که آخرین دیدار عیدانه را در یاد مادربزرگ و اقوام جاودانه ساخت، به سنگر دفاع بازگشت. سرانجام بامداد ۸ فروردین‌ماه ۱۴۰۵، در جریان حمله جنایتکارانه و تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی و آمریکا به پادگان ۴۴ توپخانه اصفهان و زاغه مهمات منطقه، هنگامی که زمین و زمان در آتش کینه‌توزی دشمن می‌سوخت، یونس عابدینی در کنار همرزمانش به فیض عظیم شهادت نائل آمد. نامش در گلزار شهدای شهر زازران تا ابد می‌درخشد.