سقوط آزاد ارتش آمریکا در عراق(یادداشت روز)
ارتش آمریکا پس از حدود ۱۲ سال، هفتم مهرماه جاری نیروهای نظامی خود را از عراق بیرون برد و این در حالی است که در فاصله تصویب طرح اخراج نظامیان خارجی در پارلمان عراق تا چند ماه پیش، تلاش زیادی صورت داد تا تحت عناوین جدید، این نیروها را در فضای عملیاتی نگه دارد. کاملاً واضح است که آمریکا به چیزی تن داده که ارادی نبوده است. کما اینکه به دلیل خفت‌بار بودن این اخراج و پرپیامد بودن آن، پنتاگون و عوامل آمریکا در عراق تلاش کرده‌اند اولاً وانمود شود خروج فقط در جنبه عملیات نظامی بوده و قرار است با مأموریت‌های آموزشی، اطلاعاتی و مستشاری و در قالب‌های نوین از جمله در قالب ناتو در عراق باقی بمانند و ثانیاً تلاش کرده‌اند نشان دهند آمریکا خروج نظامی خود را با خلع سلاح مقاومت و موضوع انحصار سلاح در دست دولت تاخت بزند. بنابراین ارتش آمریکا در حالی که با توجه به مصوبه پارلمان عراق، باید این کشور را ترک می‌کردند، زیرکانه آن را به دستاوردی بزرگ برای خود و خسارتی سنگین برای جبهه مقاومت و ایران تبدیل کرده است. اما میان واقعیت میدانی و این ادعاها فاصله‌ای از زمین تا آسمان است.
آمریکا در سال ۱۳۹۴/ ۲۰۱۵ چهار سال پس از آنکه
حدود ۱۳۰ هزار نیروی نظامی خود را با خواری از عراق خارج کرد و به دلیل فقدان دستاورد در اشغال ۹ ساله عراق و تبدیل شدن عراق به یکی از اضلاع مهم مقاومت، به شدت زیر سؤال رفت، در صدد برآمدند به بهانه‌ای، بخشی از نیروهای نظامی خود را بازگرداند. جنایات داعش در عراق این بهانه را ایجاد کرد و این در حالی بود که برابر اسناد، داعش ساخته و پرداخته مشترک سیا و پنتاگون بود و با هدف غلبه بر روند رو به گسترش مقاومت در منطقه ایجاد شد. تسلط داعش بر بخش وسیعی از سرزمین عراق در سال ۱۳۹۴ زمینه دخالت دوباره نظامی آمریکا را فراهم کرد و ارتش آمریکا تحت عنوان «ائتلاف مبارزه با تروریسم» به‌طور محدود و با احتیاط وارد عراق شد و در بخش‌هایی از جنوب، غرب و شمال عراق مستقر گردید. مأموریت این نیروها از ابتدا با آنچه به طور رسمی اعلام شد، متفاوت بود. سردار شهید سلیمانی در همان زمان به‌طور مستند و با ذکر شواهد می‌گفت نیروهای نظامی آمریکا عملاً به چتر نجات داعش در برابر مقاومت عراق تبدیل شده‌اند.
طومار داعش در عراق و سوریه با فتوای آیت‌الله العظمی سیستانی و رهبری امام شهید و ابتکار عمل شهید سلیمانی و ابومهدی المهندس و مجاهدت جوانان عراقی و سوری و حزب‌الله لبنان و طیفی از کشورهای مختلف تحت عنوان مدافعان حرم و نظامیان عراقی و سوری در سال ۱۳۹۷ در هم پیچیده شد و سردار سلیمانی که فرمانده اول این میدان بود در این سال، مقتدرانه پایان حکومت داعش در بسیط خاک جهان را اعلام کرد. با پایان حکومت داعش و ضعف شدید آن زمینه ادامه حضور نظامیان آمریکایی در عراق و سوریه از بین رفت، اما آنان هشت سال دیگر در عراق ماندند کما اینکه هنوز در سوریه حضور دارند. ادامه این حضور نشان می‌دهد آمریکا نیامده بود تا برود.
در این فاصله اتفاق مهمی افتاد که تبعات آن آمریکا را مجبور به تجدید نظر در برنامه‌های خود کرد. به شهادت رساندن سرداران سلیمانی و ابومهدی المهندس در فرودگاه بغداد نقاب از چهره ارتش آمریکا برداشت. تا پیش از آن به اعتبار آنکه حزب بعث عراق دست‌کم یک میلیون نفر را در جریان جنگ با ایران و انتفاضه شعبانیه ۱۹۹۱ / ۱۳۷۰
کشته است، مردم عراق گمان می‌کردند با ارتش منظمی از آمریکا مواجه هستند که حدود خود را می‌شناسد. شهادت سرداران نام‌آور عرصه مبارزه با تروریسم که عراقی‌ها عمیقاً نسبت به آن‌ها احساس دِین می‌کردند، این ساده‌انگاری را کنار زد. در این‌جا مطالبه‌ای که در زمان هجوم داعش برای کمک شکل گرفته بود، به مطالبه اخراج آمریکا تبدیل گردید و حوادث بعدی به این موضوع عمق بیشتری بخشید.
حمله سنگین ایران به پایگاه نظامی عین الاسد، مرحله جدیدی از چالش‌های بزرگ را به روی ارتش آمریکا گشود؛ این حمله که حدود هفت روز پس از شهادت سردار سلیمانی انجام شد، در واقع آغاز یک روند بی‌سابقه در حمله به پایگاه‌ها و نظامیان آمریکایی بود که بعد در جریان اخراج نظامیان آمریکا از افغانستان و در جریان عملیات‌های وعده صادق، جنگ ۱۲ روزه، جنگ رمضان، وقایع دوره شش ماهه آتش‌بس و در جریان حملات یمنی‌ها و عراقی‌ها به نظامیان و پایگاه‌های آمریکا صورت گرفت. همزمان با این تحولات، شش کشور مسلمان غرب آفریقا موسوم به کشورهای ساحلی شامل ساحل عاج، غنا، سیرالئون، بورکینافاسو، گینه بیسائو و نیجر که نزدیک به
۱۰۰ سال زیر سلطه نظامی و چپاول اقتصادی و فرهنگی فرانسه قرار داشتند، در فاصله ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳ با توسل به زور و مقاومت از سلطه نظامی غرب خارج شدند. مسلماً روند مقابله با سلطه نظامی غرب در این موارد محدود نخواهد ماند.
اخراج نظامی آمریکا از عراق در واقع تابلو این خروج ذلیلانه است. آمریکا در شش ماه گذشته، لااقل ۱۳ پایگاه نظامی خود در اردن، کویت، بحرین، قطر، امارات و عربستان را زیر فشار نظامی ایران بین ۵۰ تا ۸۰ درصد تخلیه کرده است و این در حالی است که تک تک این پایگاه‌ها در حکم یک ستاد اطلاعاتی و عملیاتی ویژه برای آمریکا بوده و ستون‌های پیش‌برنده نفوذ و سیطره امنیتی، سیاسی و اقتصادی آمریکا هم بوده‌اند. با تخلیه این پایگاه‌ها تمام برنامه‌های دیگر آمریکا در منطقه هم به‌شدت تضعیف می‌شوند.
الان وانمود می‌شود آمریکا زین پس سیاست‌های خود را سبکبارانه‌تر از قبل، پیش می‌برد کما اینکه پیش از این بعضی مدعی بودند با دور شدن ناوها و هواپیماهای آمریکا از تیررس ایران، پنتاگون تهاجمی‌تر و ایمن‌تر می‌جنگد؛ اما واقعیت این است که نیرویی که از حدود جغرافیایی دشمن خود دور می‌شود، توان عملیاتی آن در هر کیلومتر کمتر و روحیه عملیاتی آن ضعیف‌تر می‌شود. از سوی دیگر آن قدرتی که پایگاه‌های نظامی آمریکا که سخت‌ترین کار بوده را تعطیل کرده است، حتماً این توانایی را دارد که فکری هم برای قطع نفوذ امنیتی، اقتصادی و سیاسی آن در کشوری مثل عراق کند.
آمریکا با اخراج مهرماه از عراق، پنجمین تجربه اخراج مطلق در ۴۸ سال که همه تحت تاثیر ایران قرار داشته را در کارنامه خود ثبت کرده است: اولین بار ایران با پیروزی انقلاب اسلامی، نظامیان آمریکا را در فاصله آبان تا دی ۵۷ با خفت اخراج کرد. هایزر، ژنرال چهار ستاره آمریکا که دی‌ماه برای کودتا وارد ایران شد تعداد نظامیان آمریکایی در ایران در سال ۱۹78 یعنی سال ۱۳۵۷ را ۵۸ هزار نفر ذکر کرده است. سپهبد «خلیل بخشی‌آذر» رئیس اداره پنجم ستاد کل ارتش شاهنشاهی می‌گوید در سال ۱۳۵۶ کل حقوق ماهانه پرسنل ارتش ایران برابر ۱۴ میلیارد تومان بود در حالی‌که مستشاران نظامی آمریکا ماهانه ۱۷ میلیارد تومان دریافتی داشتند!
چهار سال بعد در ۲ آبان ۱۳۶۲ / ۲۳ اکتبر ۱۹۸۳ مردم لبنان به دلیل حمایت آمریکا از اشغال نظامی کشورشان توسط رژیم صهیونیستی به پادگان تفنگداران آمریکا در بیروت حمله کردند. در جریان این حمله که سازمان جهاد اسلامی لبنان مسئول آن قلمداد گردید، ۲۴۱ تفنگدار و ۶ نیروی فنی ارتش آمریکا کشته شدند. این ضربه فرار همیشگی نظامیان آمریکایی از لبنان را در پی داشت. ریگان در این ماجرا با بیان اینکه نمی‌داند این کار توسط چه کسانی اجرا شده است، منفعلانه برخورد کرد و نظامیان آمریکا برای همیشه از لبنان رفتند.
فرار سوم آمریکا در دوره ریاست جمهوری جرج بوش در سال 1386 / 2007 در عراق رقم خورد. ارتش آمریکا پس از دادن چند هزار تلفات و ده‌ها هزار مجروح زیر ورقه خروج را امضا کرد و طی کمتر از دو سال ۱۳۰ هزار نیروی متجاوز نظامی خود را از عراق خارج نمود.
اخراج چهارم آمریکا از افغانستان در سال ۱۴۰۰ / ۲۰۲۱ پس از ۲۰ سال اشغال این کشور رخ داد. این خروج آن‌قدر حقارت‌بار بود که هیچ مقامی در آمریکا نتوانست از آن دفاع کند. این خروج به امضای ترامپ رسیده بود ولی در دوره بایدن اجرا شد. تونی بلر نخست‌وزیر جنایتکار انگلیس که شریک بوش در اشغال افغانستان بود، این خروج را محکوم کرد و آن را غم‌انگیز خواند. جالب این است که در این اخراج، افغان‌ها روز نهایی را ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ قرار دادند! ۱۱ سپتامبری که به نام آن افغانستان به اشغال نظامی آمریکا و انگلیس درآمده بود!
و حالا اخراج پنجم آمریکا از عراق که روز هفتم مهر انجام شد و نیروهای نظامی آمریکا برای همیشه از عراق اخراج شده‌اند.
سعدالله زارعی