مهندسی که راه عرش را باز کرد (حدیث دشت عشق)

گاهی راهی که انسان انتخاب می‌کند، نه از سر ناچاری، که از دلی سرشار از ایمان و احساس مسئولیت می‌گذرد. رضا بشگزی، تک‌پسر خانواده و مهندس برجسته‌ برق، می‌توانست عافیت‌طلبی را برگزیند؛ اما مسیر خدمت در پدافند هوافضای سپاه را انتخاب کرد تا پاسدار امنیت وطن باشد. جوانی ۲۷ساله، اهل انس با سحر و قرآن، و خادم واقعی مردم که حتی پیش از رسیدن به سن تکلیف، سجاده‌اش پهن بود و اخلاق نیکویش مرهم دل اطرافیان. او که تازه‌داماد بود و روزهای شیرینِ انتظار برای قدم نو‌رسیده‌اش را می‌گذراند، لحظه‌ای در دفاع از آرمان‌هایش تردید نکرد. رضا در آخرین اعزامش به تبریز و در نخستین روزهای جنگ، پس از رهگیری موشک‌های دشمن و اقامه نماز، بر اثر اصابت ترکش به قلبش به فیض عظیم شهادت نائل آمد؛ عروجی ماندگار که تنها چند ساعت پس از شهادت مقتدایش، رهبر معظّم انقلاب، رقم خورد. رضا که همیشه حرم امام رضا(ع) را پناه و «پارتی اصلی» خود پیش خدا می‌دانست، سرانجام در همان آستان قدسی آرام گرفت تا جاودانه شود. حالا کودکی در راه است که هرگز آغوش گرم پدر را تجربه نخواهد کرد، اما نام و یادگاری از غیرت اوست. راه این شهید والامقام پررهرو و یادش در دل‌های مؤمنان جاویدان باد.