جوگیر شدن برای عبادت و کار خیر

شخصی از یک واعظ نقل می‌کرد که من در یک منزل منبر رفتم و آنجا منبرم خیلی گرم شد. بعد هم یک روضه بسیار طولانی و گرمی خواندم. صاحب مجلس هم خیلی‌گریه کرد. وقتی پایین آمدم پاکتی به من داد. دیدم‌ پول خیلی زیادی داده ولی یک مقدارش تا کرده و بقیه مچاله شده است. فهمیدم او همین‌جور که تحت تأثیر قرار می‌‌گرفته و‌ گریه می‌کرده پانصد تومان زیاد کرده، باز کمی بیشتر، پانصد تومان دیگر ریخته و همین طور پانصد تومان پانصد تومان مچاله کرده و داده است. 
دو ساعت بعد هم لابد پشیمان شده که چرا این‌قدر پول دادم. (خنده حضار)
این است که نه نمازِ طولانی که یک‌دفعه انسان تحت تأثیر قرار بگیرد چندان ارزشی دارد نه انفاق یک‌دفعه که لوطی‌‌گری شمرده می‌شود. آنچه که مداومت داشته باشد، مثلاً انسان هر هفته یا هرماه انفاقی کند و در شرایط مختلف تصمیمش این است که مثلًا روز جمعه این را من انفاق کنم، آن وقت است که این کار از عمق روحش برمی‌‌خیزد. یا همان نماز و عبادت و دعای کمیل و غیره، یک وقت شخص تحت تأثیر یک کسی قرار می‌گیرد، یک‌دفعه در یک شب جمعه‌‌ تا صبح دعا می‌خواند، بعد همه شب‌های جمعه دیگر تا صبح خُر و پُف می‌کند؛ این اثری ندارد. 
ولی اینکه انسان فرض کنید هر شب جمعه قرارش این باشد دو ساعتش را به عبادت و دعا بپردازد اما بر این کار مداومت داشته باشد آن وقت است که این کار از عمق روحش برمی‌‌خیزد و اثر تربیتی روی‌ روحش دارد.
* استاد شهید مطهری 
آشنایی با قرآن، ج ۹، ص۱۱۱ (با اندک تلخیص)