زنگ خطر برای بازیهای آسیایی 2026 به صدا درآمد
تکواندو یکی از امیدهای اصلی کاروان ورزشی ایران در بازیهای آسیایی ناگویاست؛ اما عملکرد ملیپوشان در گرندپری موجو، بیش از آنکه صرفاً یک نتیجه ضعیف باشد، هشدار جدی برای کادر فنی محسوب میشود
تیم ملی تکواندو ایران با ۱۰ ورزشکار راهی بازیهای آسیایی میشود؛ تیمی که از آن انتظار کسب مدالهای ارزشمند میرود و نتایجش میتواند تأثیر مستقیمی بر جایگاه کاروان ایران در جدول مدالها داشته باشد. اما نگاهی به روند آمادهسازی ملیپوشان در هفتههای اخیر، پرسش مهمی را مطرح میکند؛ آیا فشار مسابقات برای جبران امتیازات از دسترفته رنکینگ، بیش از ظرفیت بدنی ورزشکاران بوده است؟
مشکل از جایی آغاز شد که نمایندگان ایران پیش از مرحله نخست گرندپری در رم، امتیازات و جایگاه رنکینگ المپیکی خود را به دلیل حذف کلی امتیازات قبلی از سوی WT از دست دادند.
غیبت در ایتالیا نیز شرایط را دشوارتر کرد و کادر فنی برای جبران عقبماندگی، برنامهای فشرده را در دستور کار قرار داد.
نتیجه این تصمیم، حضور ملیپوشان در چند رویداد مهم طی کمتر از دو ماه بود؛ مسابقات آزاد کره جنوبی، جام ریاست فدراسیون جهانی در لاهور و سپس گرندپری موجو در کره جنوبی.
اصل حضور در این مسابقات تصمیم قابل دفاعی است؛ چرا که جمعآوری امتیاز و بازگشت به جایگاه مناسب در رنکینگ به خصوص برای سهمیه المپیک ۲۰۲۸ و البته سیدبندی بازیهای آسیایی اهمیت زیادی داشت. اما مسئله، مدیریت هزینهای بود که این برنامه فشرده از بدن ورزشکاران گرفت. سفرهای طولانی، تغییر مداوم شرایط مسابقه، فاصله اندک بین تورنمنتها و فرصت محدود برای تمرین و ریکاوری، شرایطی ایجاد کرد که آثار آن در موجو به خصوص در برخی مبارزات به چشم آمد.
زندی؛ یک نمونه قابل تأمل
مبارزه ابوالفضل زندی برابر حریف کرهای را میتوان یکی از نمونههای قابل تأمل است. زندی طی مدت اخیر نشان داده بود یکی از بهترینهای جهان است و بخصوص برابر تکواندوکاران کرهای با انگیزه بالا مبارزه کرده و تاکنون به هیچ عنوان حریف کرهای باج نداده بود.
اما در موجو، هرچه مبارزه جلو رفت، نشانههای افت بدنی بیشتر دیده شد به قول ورزشیها «بدنش خالی کرد» و در نهایت او نخستین شکست خود را طی حدود یک سال و نیم اخیر تجربه کرد.این شکست را نباید صرفاً از زاویه نتیجه بررسی کرد. وقتی یک ورزشکار در سطح ملی و بینالمللی، از نظر فنی توان رقابت با بهترین حریفان را دارد و این موضوع را با طلای جهان و آسیا ثابت کرده، ولی در یک مبارزه از نظر بدنی افت میکند، باید عوامل پشت این اتفاق را نیز بررسی کرد.
امیرسینا بختیاری نیز در مبارزه برابر حریف قدرتمند آمریکایی، شرایط مشابهی داشت. او در راند دوم به خوبی به مبارزه بازگشت و نشان داد از نظر فنی و ذهنی توان تغییر جریان مسابقه را دارد؛ اما در راند سوم نتوانست همان روند را حفظ کند. اینکه یک تکواندوکار بتواند در میانه مبارزه شرایط را تغییر دهد اما در راند پایانی توان ادامه همان فشار را نداشته باشد، مسئلهای است که نمیتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد؛ بهخصوص زمانی که چند نمونه مشابه در یک تیم دیده میشود.
موجو پایان راه نیست
با همه اینها، نباید نتیجه گرندپری موجو را به معنای قطعی افت تکواندو ایران در بازیهای آسیایی دانست. گرندپری تنها یک مسابقه از مجموعه رقابتهای اخیر است و شرایط سفر، فشار مسابقات، مدیریت وزن و خستگی انباشته شده (accumulated) شده میتواند روی نتیجه یک رویداد اثرگذار باشد. اما موجو یک پیام روشن برای کادر فنی داشت: بدن برخی ملیپوشان تحت فشار است و این موضوع باید پیش از ناگویا جدی گرفته شود.
بازیهای آسیایی جای آزمون و خطا نیست. تکواندو یکی از رشتههایی است که مسئولان ورزش کشور برای کسب مدالهای آن حساب ویژهای باز کردهاند و حالا کادر فنی فرصت کوتاهی در اختیار دارد تا از این زنگ خطر، یک هشدار بهموقع بسازد؛ نه یک بحران در ناگویا. اگر مدیریت ریکاوری، وزن و آمادگی بدنی در همین فرصت کوتاه به درستی انجام شود، نتیجه موجو میتواند به جای آنکه نقطه نگرانی باشد، تبدیل به تجربهای ارزشمند پیش از بازیهای آسیایی شود. ساده و شفاف بگوئیم ناگویا هنوز نرسیده است؛ فرصت برای جبران وجود دارد، اما زمان زیادی باقی نمانده و بعد از آن نیز بهانه نداشته باشیم، شاید اتفاق جدیدی افتاد.