از دلیران تنگستان تا دلاوران تنگه!
آرش فهیم
شهید رئیسعلی دلواری، نماد مبارزه با استعمار و اشغالگری انگلیس و قهرمان تنگستانی، با ورود به آثار هنری و بهویژه سریال «دلیران تنگستان» برای نسلهای امروز و آینده قابلدرکتر شده است. بهویژه دیالوگ ماندگار کاراکتر رئیسعلی در این سریال، گویی فریاد رسایی علیه تحقیر ایران از سوی اشغالکنندگان و استعمارگران در دوران حکومتهای واپسگرایی چون قاجار و پهلوی است، آنجا که گفت - در واقع خروشید-؛«آهای انگلیسی! تو با من طرفی... دِ بیا بیرون لعنتی!»
این تقابل کلامی جسارتآمیز یک ایرانی آزاده و مقاوم در برابر بیگانه متجاوز تا دندان مسلح، از پس قرنها تحمیل حقارت به مردم این سرزمین در سریال «دلیران تنگستان» ساخته مرحوم همایون شهنواز، طنینانداز شد.
صحنهای که در آن، متجاوز، مزورانه پشت درخت پنهان شده و سربازان هندی را قربانی میکرد، دقیقاً تقاطعی است که هویت و شرف ایرانی را از خباثت استعمار جدا میسازد.
«دلیران تنگستان» در اوایل دهه ۵۰ و در روزگار جهالت رسانهای، خلوص، ایمانی ریشهدار و روحیه ضداستعماری ملتی را تصویر کرد که فارغ از بیکفایتی حکام وقت و خیالات شبهروشنفکرانی چون مصدقالسلطنهها، با دست خالی اما با تأسی به فتوای مراجع عظام شیعه، جلوی امپراتوری بریتانیا قد علم
کردند.
پس از گذشت بیش از نیم قرن از روایت این مقاومت ملی و مردمی در جغرافیای سواحل خلیجفارس، این فریاد زیباتر و حماسیتر از همیشه بر دل مینشیند، زندهتر و بهروزتر است. چون طی ماههای اخیر- از اواخر سال ۱۴۰۴ تا اکنون در میانه سال ۱۴۰۵- باز هم دلاورانی از جنس و بلکه برتر از رئیسعلی ظهور کردند و طعم شیرین پیروزی را به هموطنانشان و تازیانه شکست را بر تن ارتشهای متجاوز نشاندند. چون جهاد و شهادت در خلیجفارس به جغرافیای دیروز محدود نمانده است. خط سرخ دفاع از حریم امنیت، عزت و تمامیت ارضی ایران که دیروز با قطرات خون رئیسعلی دلواری، خالوحسین دشتی و احمد تنگستانی در بوشهر و دشتستان آبیاری شد، امروز در پهنه نیلی خلیجفارس و آبراههای راهبردی تنگه هرمز، با حماسهآفرینی فرزندان خلف آنان استمرار دارد. خطی که در سالهای بعد به شهدای والامقامی همچون شهید نادر مهدوی (در دهه ۶۰) و یاران و شاگردان این مکتب همچون سردار شهید تنگسیری رسید؛ همان دلاورانی که ابهت پوشالی آمریکا و مستکبران را در صیانت از تنگه هرمز و خلیج فارس به صخره سخت شکست
کوبیدند.
مسئله امروز ما در عرصه فرهنگ و تصویر، یک خلأ جدی در روایات دراماتیک است. زندگی، مبارزات و لحظات ناب حماسه سردارانی چون شهید رئیسعلی دلواری تا شهید نادر مهدوی و سردار علیرضا تنگسیری و گمنامان پاسدارِ امنیت تنگه هرمز، مملو از سوژههای بکری است که توان ایجاد سینمای پرنفس، پرکشش، اکشن و تکنیکال ملی را دارد. لحظاتی پر از تعلیق، عشق، ایمان، ابهت و غرور ملی که هر کدام میتواند یک شاهکار سینمایی یا سریالی بینظیر برای نسل جوان باشد؛ نسلی که امروز هدف تهاجم نوین رسانهایِ همان امپراتوری خبیث بریتانیاست.
رئیسعلی دلواریها در قامت علیرضا تنگسیریها در تاریخ تولد دوباره یافتهاند و دلیران تنگستان در قالب دلاوران تنگه هرمز، زیباتر و سرفرازتر ظاهر شدهاند؛ آن دلیران جان را فدای تحقیر دشمن انگلیسی کردند و این دلاوران دشمنان آمریکایی و صهیونیستی را به شکستی بزرگتر وادار!
اگر هنرمندانی با درک حقیقت و مسئولیت ملی به ثبت تاریخ قیام دلیران تنگستان پرداختند و ما امروز از طریق تماشای این سریال حماسی به درکی از تاریخ دست مییابیم، هنرمندان این زمانه نیز مسئولیت سنگین تثبیت دلاوران خلیج فارس و
تنگه هرمز را دارند تا با پرداخت دراماتیک و ادای دین تاریخی، آیندگان را با این بخش درخشان و پرپیروزی آگاه کنند و مانع تحریف تاریخ به سود قلدرهای دروغگو و اشغالگر شوند.
سینما و تلویزیون ما نباید در خاطرهبازی با اثر درخشان دهه پنجاه متوقف بماند. هنرمند تراز انقلاب اسلامی باید پرچمدار روایت حماسه «دلاوران تنگه» باشد تا تصویری که از جنوب به دنیا مخابره میشود، نه تصویر منفعل، بلکه همان فریاد حیدریِ ایستادگی در برابر پهپادها و ناوشکنهای استکبار باشد. خلیج فارس، تنگه هرمز و سواحل بوشهر، منتظر شلیک دوربین هنرمندانی است که امتداد تفنگ رئیسعلی و آرپیجی نادر مهدوی و ازخودگذشتگی تنگسیری و ... را در قالب هنر هفتم به تصویر بکشند.