اتحاد مقدس؛ سد پولادین در برابر دشمن(یادداشت روز)
در هنگامه هماوردی بزرگ تاریخی میان ایران اسلامی و جبهه استکبار به سرکردگی آمریکای جنایتکار، آنچه بیش از هر مؤلفه دیگری، «حیات» و «عزت» این نظام را تضمین میکند، نه فقط توانمندیهای سختافزاری و بازدارندگیهای نظامی، که «وحدت کلمه» و «اتحاد مقدس» میان آحاد مردم نخبگان و جریانات سیاسی و مسئولان کشور است.
رهبر حکیم انقلاب در تازهترین تأکیدات خود، این «وحدت» را نه یک توصیه اخلاقی، بلکه یک «ضرورت اصولی» و «میدانی» برای عبور از گردنههای سخت تحمیلشده توسط دشمن حیلهگر دانستهاند. قبول کنیم که امروز، ایران اسلامی در میانه یک «جنگ همهجانبه» قرار دارد؛ جنگی که در آن، دشمن تلاش میکند با بهرهگیری از هر شکاف واقعی یا موهوم در میان جریانهای سیاسی و اقشار جامعه، «علامت ضعف» دریافت کند. دریافت این علامت، دقیقاً همان نقطهای است که ماشین جنگی دشمن را به طمع گستاخی بیشتر در یک ماه اخیر انداخته است. پیام 26 تیر
رهبر معظم انقلاب حاوی چندین نکته اساسی بود که پرداختن به هر کدام از آنها مطلب مستقلی را میطلبد ولی از نگاه نگارنده شاه بیت این پیام در این شرایط حساس، «راهبرد وحدت و انسجام ملی» است. چراکه در میانه هماوردی بزرگ با جبهه استکباری آمریکای جنایتکار، راهبرد عبور از این شرایط جنگی نه در «تنازع» که در «وحدت کلمه» تعریف میشود و پیام اخیر حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای(مدّ ظلّه العالی) مبنی بر ضرورت «اتحاد مقدس»، ترسیمکننده نقشه راهی است که در آن، صیانت از منافع ایران اسلامی، فراتر از هرگونه اختلافنظر سیاسی، به عنوان یک واجب عینی مطرح است.
رهبر معظم انقلاب در پیام 26 تیرماه، بر نکتهای اساسی انگشت گذاشتند که قلب تپنده امنیت ملی ما یعنی «اصرار بر وحدت و انسجام در تمامی سطوح» در آن برجسته دیده میشد. آنهم در شرایطی که برخی دانسته یا ندانسته با برخی مطالب حاشیهای که بعضا همراه با کجفهمی و البته غالبا از سر دلسوزی بود، منشا اختلاف شده بودند. در نگاه ایشان، وحدت در شرایط جنگی، یک انتخاب تاکتیکی نیست، بلکه یک «اصل اصولی» است. چراکه دشمن حیلهگر، امروز تمام توان خود را بر شکافتن صفوف ملت و مسئولان متمرکز کرده است. هرگاه صدای تفرقه از درون جبهه انقلاب برخیزد، دشمن بلافاصله آن را به عنوان یک «علامت ضعف» ثبت کرده و محاسبات خود را برای افزایش فشار سیاسی در عرصه دیپلماسی و تهاجم نظامی خود را در عرصه نظامی تنظیم میکند. به تعبیر دقیق ایشان، «دشمن نباید هیچ علامت ضعفی دریافت کند»، چرا که در دیپلماسی اقتدار، کوچکترین عقبنشینی یا صدای اختلاف، به معنای چراغ سبز به دشمن برای تداوم خباثتهای اوست.
2- یکی از پیچیدهترین مسائل در فضای سیاسی، تبیین جایگاه «انتقاد» است. رهبر معظم انقلاب با بصیرتی ستودنی، ضمن به رسمیت شناختن دلسوزی نیروهای انقلاب و نقد عملکردها، هشداری کلیدی به گروههای سیاسی و افرادی که با نگاه دلسوزانه رفتار مسئولان را مورد نقد قرار میدهند، فرمودند: «این عزیزان که بعضی از ایشان از زمره پیشروان بصیرت هستند باید مراقب باشند تا این رویکرد، اوّلاً ظلمی را بر بیگناهی روا ندارد که آن خود منشأ محرومیّت از برکات و عنایات میگردد و ثانیاً موجب شکست در وحدت و انسجام اجتماعی نگردد.»
البته معظمله قید «بعضی از ایشان» را بهکار بردند و این به آن مفهوم است که این «پیشروان بصیرت» شامل هر منتقدی یا همه آن کسانی که خود را منتقد میدانند، نمیشود و نمیتوان همه منتقدین را در زمره پیشروان بصیرت دانست. این هشدار معظمله از آنجا ناشی میشود که ایشان نگران فرسایش «اعتماد عمومی» در جامعه هستند. چراکه اعتماد، سرمایه اصلی نظام است و کسانی که با نیت خیرخواهانه، بهگونهای عمل میکنند که امید مردم به «کارآمدی نظام» ضربه بخورد، در واقع برخلاف مصالح کلان ملی حرکت کردهاند. بنابراین شاخص مهم نقد خیرخواهانه این سه نکته مهم است که اولا؛ ظلم به افراد نشود ثانیا؛ بدون اطلاع و محاسبه، مسئولان متهم نشوند و ثالثا؛ اینکه نقد آنها موجب آسیب به جامعه نشود.
طبیعی است که بسیاری از دلسوزان نظام با نیت خالص، نسبت به عملکرد برخی مسئولان نقدی دارند که ذاتاً مطلوب است و نشاندهنده پویایی جریان انقلاب است. اما هشدار معظمله متوجه «آفت نقد» است؛ آنجا که نقد، از دایره «رونق و شکوفایی امور» خارج شده و به سیاهنمایی وحدتسوز تبدیل میشود. ایشان تأکید دارند که این نقدها نباید به «ظلم به بیگناهان» منجر شود، چرا که چنین رویکردی، نه تنها راهگشا نیست، بلکه برکات و عنایات الهی را نیز زایل میکند و بصیرت واقعی در این است که بدانیم «در میدان جنگ»، اولویت با «انسجام برای مبارزه با دشمن» است.
این نگاه رهبر فرزانه و حکیم انقلاب در امتداد توصیهها و تاکیدات امام شهید انقلاب است که یکی از دقیقترین فرازهای کلام گهربار آن عارف الیالله، تفکیک میان «نقد رونقبخش» و «تنازع وحدتسوز» بود. چراکه همواره با این هشدار امام شهید مواجه بودیم که در نقد عملکرد مسئولان «آزادی بیان و نقد» وجود دارد اما به شرطی که به «تضعیف ارکان نظام» منجر نشود. امام شهید ما در دیدار با دانشجویان در
28 اردیبهشت 1401 فرمودند: «نقدِ دلسوزانه و منصفانه، به مسئولین کمک میکند؛ اما نقدِ تخریبی که هدفش بدبین کردن مردم به کلیت نظام است، آب به آسیاب دشمن ریختن است.»، باید بدانیم که آن سخنان امام شهید تاریخ مصرف نداشته و برای همه ادوار تاریخ انقلاب و تحت زعامت هر
ولی امری باید نصبالعین همه به ویژه نیروهای دلسوزی که از سر دلسوزی و دغدغهمندی انتقاد دارند، باشد.
3- درس مهمی که از بیانات اخیر معظمله باید در تار و پود بدنه سیاسی کشور نفوذ کند، این است که به فرموده ایشان «هرگاه ما این مراقبتها را به طور کامل مراعات نماییم، او [دشمن] به ناچار رو به هزیمت خواهد گذارد.» این یک فرمول تعریف شده است که دشمن در جنگ ترکیبی به دنبال «فرسایش درونزای» قدرت ما است. وقتی ما اختلافات سیاسی خود را مدیریت میکنیم، وقتی «تفاوتهای اجتماعی» را برجسته نمیسازیم و وقتی همه، تحت لوای یک «اتحاد مقدس» در برابر دشمن میایستیم، دشمن چارهای جز هزیمت ندارد. وقتی مردم میبینند که نخبگان و گروههای سیاسی، بهجای «تسویه حساب»، بر «خدمت و کمک به حل مسئله» تأکید دارند، امنیت روانی جامعه تضمین میشود. اما اگر تریبونداران و صاحبان سخن عرصه خیابان را محل واگرایی قرار دهند همانگونه که در یک ماه اخیر بعضا شاهد صحنههای تلخ آن بودیم، مردم دچار تشویش میشوند و در انتخاب مسیر و پشتیبانی از نظام خود خدای نکرده دچار تردید میشوند و این همان «شکافی» است که دشمن برای عبور از آن، میلیاردها دلار هزینه میکند تا به هدف شیطانی خود برسد.
4- عجز و ناله این روزهای دشمن را ببینید که چگونه پس از پیام راهبردی و راهگشای امام امت باردیگر به دست و پا افتاده تا شاید بتواند با میانجیهای جدید راه رفته خود در جنگ را با بازگشت دوباره به میز دروغین مذاکره تغییر دهد. این اتفاقی که در روزهای جاری شاهد آن هستیم محصول «اتحاد مقدسی» است که در عرصه همگرایی حول یک محور با پیام رهبر حکیم انقلاب صورت گرفته است و طبیعی است اگر در صحنه عمل، افرادی باشند که بر طبل اختلافات بکوبند، بار دیگر شاهد یاوهگوییهای دشمن در عرصه میدان خواهیم بود. هرچند که با هر اقدام دشمن، همانگونه که رهبر عظیمالشان انقلاب فرمودند پاسخ پشیمانکنندهای دریافت خواهند کرد.
5- بپذیریم که امروز کشور در شرایط کاملا جنگی قرار دارد و بوی باروت این جنگ درهمه جبههها اعم از میدان رزم نه فقط با دشمن آمریکایی- صهیونیستی، بلکه با همه کشورهایی که امکانات خود را در اختیار دشمن قرار دادهاند و تاکنون نجابت ایرانی مانع اقدام به زیرساختهای آنها شده است، به استشمام میرسد و حتی این جنگ، محدود به میدان رزم هم نمیشود و در میدان دیپلماسی که هر بار با نقض عهد دشمن مواجه هستیم، در جنگیم. یقینا دشمنی که در دو عرصه میدان و دیپلماسی طعم تلخ شکست را بارها چشیده است، مترصد فضای جدید برای عملیات خود است و برای چنین فضائی دل به «فروپاشی انسجام اجتماعی» بسته است تا شاید در بستر آن، حوادثی همچون فتنه
دیماه 1404 را سازماندهی و عملیاتی کند. بنابراین باید به این اصل اساسی توجه داشته باشیم که در زمان جنگ، «اتحاد» تنها یک انتخاب نیست؛ بلکه «تنها راهی» است که همه باید با هر سلیقه سیاسی متعهد به آن باشند. با توجه به این ضرورت است که رهبر حکیم انقلاب، با تأکید بر مسئولیت سنگین «عناصر دلسوز و دلباخته انقلاب»، مسیر حرکت را روشن کردند تا در کنار پرهیز از تنازع و اختلاف، «اتحاد مقدس» تنها راهبرد کلان و همیشگی، پیش روی ملت برای به هزیمت کشاندن دشمن و رسیدن به قله استقلال و شکوفایی و پیشرفت باشد.
حسن رشوند