عروج حیدرگونه تازهداماد (حدیث دشت عشق)
در بیست و یکم رمضانالمبارک، روز شهادت مولای متقیان امیرالمؤمنین(ع)، بار دیگر شمیم ولایت در کوچه پسکوچههای میهن پیچید و بسیجی مخلص، شهید «محمدحسین کوچکی»، با فرق شکافته به مقتدای شهیدش اقتدا کرد. این مهندس جوان کامپیوتر که متولد اردیبهشت ۱۳۷۱ بود، در حمله ناجوانمردانه صهیونیستی-آمریکایی به ایست و بازرسی بزرگراه ارتش ۲۰ اسفند ۱۴۰۴ آسمانی شد. امضای رفتاری محمدحسین، لبخند همیشگی، خوشخلقی و شوخطبعیاش بود. با وجود تحصیلات دانشگاهی، دلش پروانه راه جهاد بود؛ او مسئولیت بسیج محدوده غرب و شمال غرب تهران را بر عهده داشت و پیش از این نیز در مأموریتهای حساس، مدال افتخار جانبازی را بر سینه نشانده بود. (در یکی از مأموریتها، در حادثهای، بهشدت مجروح شد و به درجه جانبازی رسید.) قصه زندگی این تازهداماد سرشار از صمیمیت بود؛ همسر صبورش از عهد و پیمانی میگوید که سال ۱۴۰۱ در نجف اشرف بستند و از مهربانی مردی که همیشه با گل نرگس به خانه میآمد و نگاهش آمیخته با هدایت به صبوری، وقار و حفظ حجاب بود. در آخرین روز، سفره افطاری که قرار بود میزبان وجود پرانرژی او باشد، دستنخورده ماند. محمدحسین با اصابت ترکش موشک در خون خود غوطهور شد و به آرزوی دیرینهاش رسید. امروز رجزخوانی حماسی مادر رشیدش در فضای مجازی، پیامآور عزت و ایستادگی است؛ مادری که فرزندش را تقدیم اسلام کرد تا بگوید راه حق هرگز بیسرباز نمیماند. روحش شاد و یادش گرامی باد.