مجریان، سلاح به دست گرفتند؛ دشمن سوخت!
تصاویر کاملاًً گویاست؛ «مبینا نصیری» با کلاشنیکف هیبت دیگری پیدا کرده است. انگار
قد و قامت ظریفش رشد کرده و یک پا مرد رزم شده است. میگوید: «ما هم جانفدائیم. بعد از مردان اگر میدان اجازه دهد سلاح به دست میگیریم و از خاک وطن دفاع میکنیم.»
مجریان چند شبکه دیگر هم سلاح به دست گرفتهاند. رفقای برنامه زمانه و مجری برنامه قرارگاه از شبکه افق هم همینطور.
مجری افق پا را فراتر میگذارد و ابتکار به خرج میدهد که؛ «بگذارید پرچم امارات را نشانه بگیرم» و شلیک میکند میان دل پرچم لرزانی که میتوانست بهجای بازی کردن در زمین دشمن مسلمانان، هویت و استقلال خود را حفظ کند.
صحنههایی خاص رقم میخورَد که مکمل و مقوی صحنههای بینظیر میدان است. میدانهایی باشکوه از بعثت مردمی که دو ماه و اندی است هر شب پای کارند تا مطالبات خود را برای چنگ و دندان نشان دادن به دشمن و انتقام خون امام شهید تکرار کنند و زخم فراقشان هر شب کهنهتر و داغتر میشود.
آه و ناله میان این همه حساسیت!
مردم هم از خلق این صحنهها توسط مجریان به هیجان آمدهاند. میدانند خطر بیخ گوش وطن که باشد باید آرایش جنگی گرفت. مثل همان پدافند غیر عامل که نشان بدهی همه مردم آماده دفاع از سرزمین
مادریاند.
در واقع این خط و نشان کشیدن نوعی رجز حماسی برای دشمن است. همان دشمنی که وقتی دست از پا خطا کرد و گذارش به اصفهان و لرستان رسید عشایر زاگرسنشین بیمحابا، با تفنگ برنو به دنبالش افتادند. تا «دین کین»، ژنرال نیروی هوائی آمریکا با اشاره به شکست خفتبارشان در عملیات بهاصطلاح نجات خلبان آمریکایی با درماندگی بگوید: «هر ایرانی که تفنگ کوچکی داشت بهسمت ما شلیک
میکرد!»
مردمی که برای حماسه آمادهاند و رزم میدانیشان خط بطلان کشیدن روی تفکری است که حتی آوار موشکها هم هنوز نتوانسته غبار از روی اندیشههای زنگزده و فرسودهشان بردارد و هنوز دنبال دنیای گفتمانها و مذاکرهاند.
گروهی اندک نیز در برابر مجریان سلاح به دست واکنش داشتهاند. یکی میگوید: «خب که چی؟ سیمای ملی در این روزهای پرالتهاب باید بستری برای ایجاد آرامش
باشد.»
از اینها که بگذریم، اصل موضوع حساسیت دیگری است. شواهد و قرائن نشان میدهد جنگی تمامعیار پیش روی کشور است. خصوصاً توئیت چندی پیش ترامپ که نقشه ایران را منتشر کرده و قلب اصفهان را در آن برجسته کرده است. از طرفی دو جنگ قبلی را هم هنوز از یادمان نرفته؛ اصابت موشکها به مناطق مسکونی و شهادت امام و هموطنان، و برای هر عقل سلیم بدون غرضی مشهود است همین موضوع علت اصلی آموزشهای این چند روزه سلاحهای انفرادی در صدا و سیما و تجمعات بوده است. حال در این شرایط حساس و مهم که کشور با تمام توان در حال آماده شدن برای جنگ و نبرد نهائی است برخی جریانها به آه و ناله افتادهاند که بدآموزی دارد و آرامش جامعه را برهم میزند!
این جماعت به خواب رفته نمیدانند ما درست میان یک جنگ تمامعیاریم. آمار شهدا و خرابیهای جنگهای موشکی اخیر یادشان رفته؟ هلیبرن اصفهان را فراموش کردهاند؟ خبر ندارند ترابریها در پایگاههای دشمن در منطقه در حال افزایش است و ترامپ دائم برای حمله رجز میخواند و تهدید میکند؟
عیارسنجی جنگی
جنگ زوایای پنهان زیادی را نمایان میکند. برخی پردهها فرو میافتند و ظرفیتهای فردی بهویژه از جنس زنانه نمایان میشود.
در کشاکش جنگ کنشگری زنان در حمایت از مقاومت خودی نشان میدهد. تا زنان بخواهند از صمیم جان سهمی در این کارزار بزرگ داشته باشند. جنگ آمادهباشی همگانی میطلبد.
الگوی سوم زن مورد تأکید رهبر شهید هم همین را میخواهد. زنی که در کنار ایفای نقش همسری و مادری، حضوری پویا و اثرگذار در جامعه جنگی دارد.
جنگ آینهای است که این از خود بیخود شدن را به نمایش میگذارد. زنانی که پای کارند تا مقاومت جانانهتر رقم بخورد.
سیما مجبور به توضیح شد
همه میدانند جنگ است و استفاده از سلاح در سیما از روی تفنن نبوده است، اما برخی واکنشها سبب شد معاونت توضیح واضحات بدهد.
محسن برمهانی، معاون صدا و سیما گفت: «در شرایط جنگی و کشوری که همزمان با تمام قدرتها و ظلمها در دنیا درگیر مبارزه است، طبیعی است رسانهی ملی نیز آرایش جنگی پیدا کند.»
وی افزود آشنایی با سلاح تنها نماد جنگ و آمادگی برای رزم نیست و جنبهای تربیتی، فرهنگی و آموزشی هم دارد. این آشنایی به جوانان، نوجوانان و عموم مردم کمک میکند تا با مفاهیم جهاد، مقاومت و دفاع آشنا شوند و در چارچوب ارزشهای دینی، فرهنگی، ایرانی و اسلامی، حس مسئولیت و آمادگی خود را تقویت کنند.
برمهانی گفت: «رسانه ملی نمیتواند نسبت به این موضوع بیتفاوت باشد و حضور مجریان با سلاح در برنامهها، یادآوری این آموزهها به مردم است.»
معاون صدا و سیما توضیح داد که مجریان تلویزیون، بهعنوان نمایندگان مردم در مقابل دوربین، نقش الگویی دارند و وقتی از کارشناسان سؤال میکنند، گویی صدای همه مردم را بازتاب میدهند و همذاتپنداری ایجاد میکنند. قرار دادن سلاح در دست مجریان بهعنوان نماد و سمبل، این حس را منتقل میکند که مردم نیز بخشی از آمادگی و مسئولیت اجتماعی هستند و میتوانند با موضوع همذاتپنداری داشته باشند.
فائقه بزاز