فرصتی برای اصلاح و سالم‌سازی ورزش (نکته ورزشی)

سید سعید مدنی
با اینکه شرایط کنونی به شکلی است که فعالیت‌های ورزشی- به ویژه در سطح باشگاهی و لیگ- تقریبا تعطیل شده و طرفداران و دوستداران ورزش در این اوضاع و احوال نمی‌توانند همچون شرایط عادی پیگیر رقابت‌های باشگاهی و نمایش تیم‌ها و بازیکنان محبوب خود باشند– و این وضعیت البته مورد‌پسند علاقه‌مندان به ورزش نیست- به گمان ما مسئولان باید از این شرایط به ظاهر ناخوشایند بهترین استفاده را ببرند.
افرادی که با واقعیات ورزش سروکار دارند و در واقع با آن زندگی می‌کنند، می‌دانند که با وجود نکات مثبت فراوانی که تقریبا از هر حیث و در هر سطحی (از مسائل فنی گرفته تا اجرائی و از مباحث فرهنگی گرفته تا اداری و مدیریتی و...) وجود دارد، ورزش ما از مشکلات رسوب شده و زخم‌هایی قدیمی در رنج است که همگان به آن معترفند. به طور طبیعی همه به دنبال درمان دردهایی هستند که خیلی جاها ورزش را کم رمق کرده و برای سرعت دادن به حرکت در مسیر پیشرفت و قوی شدن، بی‌جان و ناتوان ساخته است. لذا بدیهی است که به منظور هموار کردن مسیر آینده، مسئولان امر باید برای دفع و رفع مشکلات و درمان زخم‌ها همت کنند. 
به گمان خیلی از کارشناسان، مقطع فعلی زمان خوبی است برای اینکه همه دست‌اندرکاران ورزش، به ویژه مسئولان و برنامه‌ریزان قدری درباره ضعف‌ها و قوت‌ها و فرصت‌ها و تهدیدها تامل کرده و برای رفع معایب و برطرف کردن نقایص تلاش کنند. شاید این توقف یکی از نیازهای اساسی بود که به دلیل فشردگی رقابت‌های ورزشی و حاکم بودن روزمرگی‌ها بر کاروبار مسئولان و مدیران ورزش هیچ‌گاه حاصل نمی‌شد. 
در گفت‌وگوهای معمول و غیر رسمی درباره مشکلات ورزش- و علی‌الخصوص رشته‌هایی مثل فوتبال- گاه به طنز و گاه به جد از زبان خیلی‌ها شنیده می‌شد که برای حل مشکلات رو به تزاید فوتبال باید به طور موقت هم که شده در این رشته را تخته و حداقل دو سال آن را تعطیل کنیم و به رفع معایب ریز و درشت و دفع عناصر مزاحم و آویزان بپردازیم و خلاصه همه چیز را از نو آغاز کنیم.
 این پیشنهاد که گفتیم خیلی وقت‌ها به زبان طنز بیان می‌شد، از همان «فرصت» و «درنگی» حرف می‌زد که ورزش و رشته‌های پرهیاهو و پر از مشکلی مانند فوتبال به آن احتیاج داشتند. چون این فرصت پیش نمی‌آمد، ورزش گرفتار تحمیل‌ها و اجبارهایی می‌شد که غالبا جریانات مخل و مزاحم و جریانات سودجو و منفعت‌طلب دلالی ایجاد می‌کردند. در واقع خیلی وقت‌ها مسئولان و مدیران و باشگاه‌ها و... گرفتار «عمل انجام شده»‌ای می‌شدند که فرصت‌طلب‌ها و سودجویان برای کسب منافع هرچه بیشتر و البته نامشروع خود تدارک دیده بودند. تحت این شرایط، مسئولان فاقد ابتکار و قدرت تصمیم‌گیری و عملا آلت دست این جریانات می‌شوند. کسانی که با واقعیات ورزش ایران کم‌وبیش آشنا هستند- خاصه مسئولان و مدیران- خوب می‌دانند راجع به چه چیزی سخن می‌گوییم و نیازی نیست که با ذکر جزئیاتی که بارها گفته و نوشته شده خواننده محترم را خسته کنیم. 
اکنون این فرصت- خواسته یا ناخواسته- فراهم شده است. مسئولان ورزش که در شعار خود را پایبند به آرمان‌های انقلاب و رهروی خون شهیدان عالی‌مقام می‌دانند، باید از شرایط ایجاد شده فرصتی بسازند تا محیط کار و حوزه مسئولیت آنان از آلودگی‌ها و فساد و مفسدان پاک شود و ورزش تمام و کمال در خدمت جامعه و در مسیر مصالح و منافع ملی حرکت کند.
این راست است و در آن شکی وجود ندارد که ورزش به یک خانه تکانی اساسی و اصلاح ساختاری نیاز دارد و این کار البته سخت است و با مقاومت‌هایی جدی از سوی کسانی که وضع موجود را به نفع خود می‌بینند، مواجه خواهد شد اما بدون تردید «شدنی» است و حتما باید انجام شود. هرکسی– و البته بیش از همه، دست‌اندرکاران و مدیران ورزش– به سهم خود مسئولیت دارند که این خانه تکانی و اصلاحات اساسی را در سازکار و ساختار ورزش انجام دهند. 
برای رسیدن به این هدف باید مردان مرد و اهل کار و شایسته‌ای را که از حیث اعتقادی و ایراندوستی و عاشق کار و خدمت بودن با ما هدف مشترکی دارند به میدان خدمت فراخواند و به آنها پروبال داد و مسئولیت‌های مهم را به آنان سپرد، حتی اگر از باند و جناح و شهر! ما و از نظر سلایق فکری و سیاسی هم خط‌مان نباشند.
 در ضمن باید دست افراد چسبیده و فرصت‌طلب و نالایق و غیرصادق و پاچه‌خوار و بی‌شخصیت را از دخالت در امور ورزش کوتاه کرد، ولو ظاهرا هم جناح و همشهری! ما باشند.
به راستی این انصاف نیست و از مردانگی و شرافت به دور است که ملک و ملت در محاصره و تحت فشار و تهدید نابکاران عالم و شقی‌ترین قدرت‌های زمان باشد اما کسانی- آن هم در لباس مسئول و مدیر و...- علی‌رغم شعارها و اداها، کماکان به دنبال کار و مشغولیات خودشان باشند و به جای اصلاح و ترمیم خرابی‌ها دست روی دست بگذارند تا دوباره بعد از فرونشستن بحران‌ها و دفع خطرات و تهدید‌ها، همه چیز و همه‌کس (رفقا و همشهری‌ها و نالایق‌ها) بدون تغییر بماند و در حوزه مسئولیتی و مدیریتی آنها با حفظ وضع سابق، «روز از نو، روزی از نو» مصداق عینی داشته باشد!