آمریکا در فوتبال هم هیچ غلطی نمی‌تواند بکند!(نکته ورزشی)

سید سعید مدنی
آمریکای جنایتکار و تروریست و کودک‌کش همان‌طور که در هیچ عرصه‌ای، به قول حکیمانه خمینی کبیر «هیچ غلطی نمی‌تواند بکند»- و این مسئله برای هرکسی که خود را به خواب نزده یا با خود شرط و عهد نبسته باشد که «نفهمد»! امری کاملا بدیهی و بارها و بارها اثبات شده است- در حوزه ورزش و فوتبال و جام جهانی نیز به جز «هارت و پورت زیادی کردن» هیچ غلطی نمی‌تواند بکند.
 اولا جام جهانی مال هیچ‌کس نیست و یک تورنمنت بین‌المللی است که آمریکا حداکثر می‌تواند «میزبان» آن باشد و اصلا به آمریکایی‌ها مربوط نیست که چه کشوری در این رقابت‌ها شرکت می‌کند. ثانیا هر تیمی که با عبور از حریفان جواز صعود به جام جهانی را به دست آورده، حق دارد بر طبق قوانین بین‌المللی در این رقابت‌ها شرکت کند و اگر آمریکا بخواهد دراین باره- چنانکه خصلت و مرام آن است- خودش تعیین کند که چه تیمی باشد یا نباشد، پس غلط زیادی کرده که میزبان جام جهانی شده است. 
این کودن‌ها نمی‌فهمند- یا نمی‌خواهند بفهمند- که تیم‌های حاضر در مرحله نهائی جام جهانی بر اساس نتایج رقابت‌های مقدماتی انتخاب می‌شوند، نه میل و سلیقه و خوشامد و بدآمد میزبان مسابقات. بنابراین همان‌طور که بالاتر گفتیم هر تیمی که با صعود از مرحله مقدماتی جواز صعود را کسب کرده، می‌تواند در مرحله نهائی شرکت کند و هیچ قانونی نمی‌تواند جلودارش باشد و آمریکا که میزبان مسابقات است، در این باره «هیچ غلطی نمی‌تواند بکند.»  
آمریکای وحشی و قانون‌شکن بارها و بارها- و خاصه در یک سال اخیر- ثابت کرده که برخلاف اداهایی که در می‌آورد و شعارهایی که سر می‌دهد – و عده‌ای ساده‌لوح و از مرحله پرت هم فریبش را می‌خورند- به هیچ قانون و مقررات و ضابطه انسانی و تمدنی پایبند نیست و برای رسیدن به اهداف شومش گوش به هیچ قانون و سازمان بین‌المللی نمی‌دهد و هنر واقعی‌اش، قداره‌کشی و آدمکشی و حمله به مدرسه و دانشگاه و بیمارستان و مراکز فرهنگی و تاریخی است. حالا اگر این کشور در این‌جا هم بخواهد خصلت واقعی خود را به نمایش بگذارد و با قلدری و وحشیگری، قوانین و مقررات فیفا را مثل قوانین و مقررات سازمان ملل و... زیر پا بگذارد و مثلا درباره تیم‌های حاضر در جام جهانی حق‌کشی کرده و گزینشی و دلبخواهی عمل کند و به عنوان مثال به ایران اجازه حضور ندهد، اصلا مسابقاتی که به میزبانی گاوچران‌های آمریکایی برگزار می‌شود، اسمش «جام جهانی» نخواهد بود و از اعتبار ساقط می‌شود و حداکثر می‌توان نام نحس رئیس‌جمهور نجس و روان پریش و «اپستینی» آمریکا را که خیلی دوست دارد اسمش را این‌جا و آنجا مطرح کند روی آن رقابت‌ها- که سخت به کثیف‌ترین نوع سیاست آلوده شده- گذاشت! خلاصه اینکه دیگر آن مسابقات از اعتبار ساقط شده و اسمش هر چیزی می‌تواند باشد به جز «جام جهانی»!
 بنابراین نتیجه می‌گیریم که در این صورت هم آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند و فقط خودش را بی‌حیثیت‌تر از اینی که هست می‌کند و آبرو و اعتبار 
جام جهانی- که بیش از صد سال سابقه دارد- از بین می‌رود! در ضمن در صورت کارشکنی آمریکا، تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی ایران هیچ ضرری نمی‌کند و آسیبی نخواهد دید، سهل است که در صورت انجام این حماقت‌ها- که از سیاستمداران احمق یانکی هیچ بعید نیست- دل مظلومان جهان شاد می‌شود و «دنیا» به بچه‌های فوتبال ایران به منزله «مظلومان سرفراز» نگاه می‌کند و از این پس با تحسین بیشتری از آنها یاد خواهد کرد.
 این راست است که ورزش ایران را نه تنها آمریکا، بلکه گنده‌تر و بزرگ‌تر از آن نیز نمی‌توانند خراب کنند. چنان‌که در ماجرای اخیر و اشکال تراشی‌هایی که در فرودگاه کانادا برای هیئت ایرانی به وجود آوردند، دیدیم که تبعات منفی آن بیش از هرچیز دامن خودشان را گرفت و در نهایت، فیفا و کانادا و مقامات ورزشی و دولتی آن کشور مجبور به عذرخواهی از هیئت ایرانی شدند. دشمنان و بدخواهان و حسودان هر چه بیشتر از «خارج»، ورزش و ورزشکاران ما را اذیت کنند، ما در دنیا قوی‌تر و محبوب‌تر خواهیم شد. این حرف ما به هیچ‌وجه جنبه شعار و اغراق ندارد و حرفی کاملا علمی است که تکیه بر قانون تاریخ و سنت الهی و بالاخره تجربه‌های غیر قابل انکار بشری دارد اما نباید این مسئله را هم فراموش کنیم که آنچه ورزش و فوتبال و تیم ملی ما را می‌تواند تضعیف کند و از پای درآورد، ضرباتی است که از «درون» می‌زنند و خنجری است که از پشت بر آن وارد می‌شود! این نیز یکی دیگر از قوانین تاریخ یا سنت‌های الهی است. همیشه ضربات از درون که به دست دوست نادان یا دشمن نقابزده دوست نما زده می‌شود، کاری‌تر و خطرناک‌تر از ضربات و هجمه‌هایی است که از بیرون وارد می‌شود.
 لذا تکلیف کاملا معلوم و نقشه راهی که پیش روی ورزش ما وجود دارد بر همگان- خاصه مسئولان و مدیران- روشن است. آنچه که بر قوت و صلابت و همچنین عزت بین‌المللی ورزش ایران می‌افزاید، رفتاری است که از درون ساختار ورزش، به ویژه بخش مدیریتی صورت می‌گیرد. این واقعیت را باید جدی بگیریم و هرچه را که موجب تضعیف ورزش از درون می‌شود ریشه‌کن کنیم. به ویژه باید با قاطعیت و بی‌تعارف به حساب کسانی رسیدگی کرد که به عنوان مدیر بدون توجه به شرایط بیرونی و داخلی و ماموریت سنگینی که بر عهده ‌دارند به دنبال مشغولیات خودشان و منافع شخصی و باندی هستند و خواسته و ناخواسته موجب ضربه زدن به ورزش می‌شوند و در پازل بدخواهان ایران سرفراز بازی می‌کنند.