کد خبر: ۳۳۰۶۲۹
تاریخ انتشار : ۱۱ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۱:۳۲

«هنوز» مستندی برای دو کودک گمنام مینابی

قصه پیدا نشدن ماکان و محمد طاها‌، دو دانش‌آموز شهید مدرسه شجره طیبه میناب در مستند «هنوز» روایت شد.
 محمد صادق اسماعیلی، مستندساز تلویزیون در‌باره ساخت مستند تلویزیونی «هنوز» به خبرنگار کیهان گفت: در پی تهاجم وحشیانه آمریکای جنایتکار و رژیم کودک‌کش صهیونیستی به مدرسه «شجره طیبه» میناب در نخستین روز از جنگ تحمیلی سوم‌،‌ پیکر دو دانش‌آموز با نام‌های ماکان نصیری و محمد طاها جعفری در بین سایر شهدا نبود‌، ۳۳ روز پس از این حملات اگرچه پیکر محمد طاها به واسطه آزمایش دی‌ان‌ای شناسایی می‌شود اما پیکر ماکان پیدا نمی‌شود و پدر ماکان هنوز مرگ فرزندش را باور ندارد که همین موضوع، قصه مستند ما شد.  وی افزود: بعداز اتفاقی که در مدرسه «شجره طیبه» افتاد، تصمیم گرفتیم مستندی را در میناب کار کنیم و پژوهشی را شروع کردیم؛ عمق فاجعه خیلی زیاد بود و با شهری مواجه‌ بودیم که تمامی آن درگیر این مسئله بودند و هرکسی را در مسیر می‌دیدی و سؤال می‌کردی با بغض جواب می‌داد. 
این مستندساز گفت: پیکر بیشتر دانش‌آموزان شهید، تشییع شده بودند و ما هم روز چهارم فروردین ۱۴۰۵ به منطقه رفتیم. در واقع مدتی از این اتفاق گذشته بود و ما متوجه شدیم پیکر دو نفر از دانش‌آموزان پیدا نشده است و خانواده‌های آنها خیلی بلاتکلیف بودند‌، ماکان نصیری و محمد طاها جعفری که چیزی از پیکرشان پیدا نشده بود.  اسماعیلی افزود: تصمیم گرفتیم پژوهش گسترده‌ای در مورد خانواده‌های این دو دانش‌آموز انجام دهیم‌، نزدیک شدن به این خانواده‌ها خیلی سخت بود؛ از نظر روانی در وضعیت مناسبی نبودند و نیز با توجه به شرایط حاکم‌، آنگونه که باید نمی‌توانستیم به این خانواده‌ها بپردازیم.  تهیه‌کننده مستند «هنوز» خاطرنشان کرد: از آنجایی‌که می‌خواستیم مستندی بسازیم که در آن قرار نیست به مانند یک گزارشگر برخورد کنیم نیاز به یک تجربه زیستی جدی‌تری داشتیم و این بزرگ‌ترین چالش ما بود. زمان زیادی از ما گرفته شد تا خانواده‌های این دو دانش‌آموز اعتماد کنند که وارد حریم‌شان شویم و خیلی زود فیلمبرداری را شروع کردیم و قصه مستند ما‌، قصه پیدا نشدن ماکان و محمد طاها است.  وی با بیان اینکه خانواده‌های ماکان و محمد طاها به دلیل پیدا نشدن پیکرهای آنها شهادت‌شان را باور نداشتند، گفت: پدر و مادر ماکان، شب‌ها و روزها آرام و قرار نداشتند. پدر ماکان هرروز اطراف مدرسه و جاهایی که احساس می‌کرد ممکن است، ماکان به آنجاها رفته باشد می‌گشت تا بتواند نشانه‌ای از او پیدا کند. در همین مدت زمان بی‌قراری‌های پدر ماکان،‌ من با دوربین همراهش بودم تا بتوانم تمامی این صحنه‌ها را به تصویر بکشم و بلاخره توانستیم این مستند تلویزیونی را با وجود چالش‌های زیاد تولید کنیم.