کنار گنبد خضرا دست به دعا هستم

امیرحسین انبارداران

دور از وطن که باشی خبرهای تلخ، جانت را بیشتر آزار می‌دهد. 
از اولین روزهایی که رضاجان امیرخانی پا در رکاب پاراگلایدر گذاشت نگران چنین روزهایی بودم؛ آخر، رضاجان امیرخانی که فقط برای خودش نبود... یک دنیا خاطره دارم از آدم‌ها و دل‌هایی که رضاجان امیرخانی سهم داشت و دارد در شادی و عزتشان... از برخی آدم‌های خالص و ناب جزیره قشم بگیر تا همراهانش در حج تمتع سال 1385، که شاید چون حدیث نفس بشود از خیر شرحشان می‌گذرم.
مدینه که باشی حرف اول و آخر دلت حزن و اندوه است و اگر خبر سانحه برای رضاجان امیرخانی را در فضای مجازی ببینی اندوهت چند برابر خواهد شد.
تنها دلخوشی و امیدم این‌جا توسل به صاحب گنبد خضرا است و به پیامبر رحمت التماس کرده‌ام هر چه زودتر دوباره بتوانم مثل همیشه با رضاجان امیرخانی همکلام بشوم و دوست‌دارانش بزودی از نگرانی احوال او خلاص شوند ان‌شاءالله.