پیشرفت ورزش در گروی اجرای قانون است
سرویس ورزشی-
روز شنبه در همین ستون به موضوع قانون و قانونمداری در ورزش پرداختیم. بهانه آن هم شروع قریبالوقوع بیست و پنجمین دوره لیگ برترفوتبال بود که قرار است از امروز سوت آغاز آن به صدا دربیاید. یکی از اصلیترین اهداف برگزاری لیگ یا هر اقدام دیگری به طور طبیعی زنده نگاهداشتن و فعال بودن ورزش است تا پرنشاط و با انگیزه، ساختار خود را استحکام و رتبهاش را در میادین بینالمللی ارتقا بخشد و باعث شادی ملت و غرور ملی شود.
این هدف وقتی امکانپذیراست که اقدامات مزبور در شرایط مناسب و فضای مساعد انجام شود و خون و زندگی در رگهای ورزش تزریق کند و این شرایط به وجود نمیآید، مگر آنکه «قانون و مقررات» و به زبان عامیانه و خودمانیتر «حساب و کتاب» در کار باشد. در غیر این صورت فرصتطلبها و منفعتجویان و... برای رسیدن به نان و نام و«آخور» آباد کردن، بیرحمانه و سیریناپذیر به جان ورزش میافتند و چنان فضا را آلوده و شرایط را نامناسب و «هرکی به هرکی» میکنند که هیچ فرد سالمی مجال کار کردن و نفس کشیدن نخواهد داشت.
این است که درباره قانون و قانونمداری و نقش آن در سلامت جامعه (از ورزش گرفته تا گستره یک کشور و جهان) هرچه گفته و نوشته شود، بازهم باید مکررا ضرورت آن را- خاصه به مسئولان و مدیران و صاحبمنصبان- متذکر شد زیرا تقریبا همه چیز- از جمله قانون- برای اینکه در جامعه نهادینه شده و به صورت یک رفتار اجتماعی و عنصر فرهنگی درآید، باید از بزرگترها و صاحبمنصبان و به اصطلاح «خواص» شروع و از جانب آنها رعایت شود.
تاثیر قانون در انسجام اجتماعی و وفاق و همبستگی میان انسانها، اصلی ثابت شده در عرصه تاریخ و توصیه شده به وسیله عقلا و مصلحان و خیرخواهان بشر و سرآمد همه، پیامبران و اولیای خداست. «قانون» و قانونمداری به نفع جامعه و عامه مردم است و میتواند پناهگاه و حامی آنها در برابر ستمگران و زیادهخواهان باشد. بنابراین مردم به طور طبیعی با آنچه به نفعشان است، مشکلی ندارند و فقط کسانی که در بیسروسامانی و شلختگی اوضاع میتوانند به منافع
نامشروع دست یابند و به قیمت ویرانی جامعه، زندگی خود را آباد و بساط عیش و نوششان را جور کنند، از بیقانونی سود میبرند و برای آنکه قانون پیاده نشود و اوضاع سروسامان نگیرد، دست به هر حیله و ترفندی میزنند.
ورزش هم از این اصل تاریخی و اجتماعی و قاعده کلی مستثنی نیست و اگر میخواهد در مسیر پیشرفت حرکت کند، چارهای جز التزام به قانون ندارد. بدیهی است قانون هرچقدر جدیتر گرفته شود و به عدالت نزدیکتر باشد- یعنی بزرگ و کوچک، پیر و جوان و غنی و فقیر نشناسد- در رشد و اعتلا و پیشرفت و موفقیت ورزش تاثیر بیشتری خواهد داشت. چه درست گفت صاحب قابوسنامه که «داد، آبادانی بود و بیداد، ویرانی»!