بازخوانی مواضع وزیر دفاع جدید آمریکا در مورد ایران
یک جنگطلب در رأس پنتاگون
رئیسجمهور آمریکا روز جمعه «اشتون کارتر» را که به اتخاذ مواضع نزدیک به رژیم صهیونیستی و حمایت از اقدام نظامی علیه ایران معروف است، به عنوان گزینه ریاست بر پنتاگون معرفی کرد.
«باراک اوباما» رئیسجمهور آمریکا روز جمعه همانطور که از هفته قبل مشخص بود، «اشتون کارتر» را به عنوان گزینه تصدی وزارت دفاع این کشور معرفی کرد.وی بین سالهای 1993 تا 1996 دستیار وزیر دفاع در امر سیاست امنیت بینالملل و مسئول سیاستگذاری در زمینه تعامل با کشورهای اتحاد جماهیر شوروی، امور راهبردی و سیاست تسلیحات هستهای بوده است. او پیش از آن استاد فیزیک دانشگاه آکسفورد، عضو دانشگاه «راکفلر» و «امآیتی» بوده است. وی همچنین استاد و رئیس دانشکده روابط بینالملل، دانش و امنیت دانشگاه هاروارد بوده است. او علاوه بر این، عضو هیئت سیاستگذاری دفاعی، هیئت علمی دفاعی و هیئت مشاوره امنیت بینالملل وزارت خارجه آمریکا بوده است. عضویت در شورای روابط خارجی آمریکا و موسسه «آسپن» از دیگر سوابق «اشتون کارتر» است.
بحث پرونده هستهای ایران و تلاش پنتاگون برای مهار نظامی تهران از موضوعاتی است که نظرات وزیر دفاع آمریکا در رابطه با آن همواره در معرض توجه رسانهای بوده است.کارتر که سالها در وزارت دفاع آمریکا فعالیت کرده، به چهرهای نزدیک به اسرائیل و حامی سیاستهای سختگیرانه در قبال ایران و برنامه هستهای تهران معروف است.
پایگاه صهیونیستی «تایمز اسرائیل» در گزارشی با موضوع سوابق کارتر نوشته است او که سالها در زمینه انرژی هستهای فعالیت کرده، از حامیان استفاده از تهدید نظامی برای مقابله با گسترش تسلیحات هستهای است. تایمز اسرائیل در رابطه با وی نوشته است: «به نظر میرسد کارتر در مقایسه با دولت، وزن بیشتری به تهدید نظامی معتبر در مذاکرات هستهای با ایران، میبخشد.»
به گزارش فارس،کارتر در سال 2004 در یادداشتی که در نشریه «فارن افرز» منتشر کرد، «راهبردی روشن» برای مقابله با گسترش تسلیحات هستهای ارائه کرده که براساس «دیپلماسی در اولویت اول و استفاده از قوای نظامی در صورت نیاز» برای «نابودی کامل و قابل راستیآزمایی» برنامه هستهای ایران و کره شمالی، تبیین شده بود.
گزینه کنونی تصدی وزارت دفاع آمریکا دو سال بعد از آن، طی گزارشی برای اندیشکده «کارنگی» بار دیگر بر این موضع تصریح کرده و با بیان اینکه «دیپلماسی و زور باید به صورت همزمان اعمال شوند»، نوشت که واشنگتن برای متقاعد کردن ایران به پذیرش گزینه دیپلماتیک، باید از اهرمهای فشار و «چماق» در مذاکرات بهرهمند باشد.
کارتر در بخشی از آن گزارش به صراحت نوشته بود که یک مورد حمله هوایی به تأسیسات هستهای ایران، میتواند «نقش مهمی در به تأخیر انداختن» برنامه اتمی ایران داشته باشد، اما برای وارد آوردن آسیب جدی به فعالیتهای هستهای تهران، نیاز به حملات مکرر است. وی با این حال در این گزارش تأکید کرده بود که هر راهبردی برای رویارویی با ایران، باید در هر حال شامل یک گزینه نظامی باشد. در بخشی از آن گزارش آمده بود: «اقدام نظامی باید به عنوان جزئی از یک راهبرد و نه یک گزینه جداگانه برای رویارویی با برنامه هستهای ایران در نظر گرفته شود. اما هر گزینه صحیحی، به هر حال باید شامل یک نشانه نظامی باشد.»