پیشرفت و تکامل در پرتو عبودیت خدا (سلوک عارفانه)
(بدان ای سالک راه خدا!) اگر انسان، وابسته و دلبسته به خدا شود، چون خدا از نظر هستی و کمالات، موجودی بینهایت است، هرگز متوقف نمیشود و دائما در حرکت و سیر به سمت کمال است. این هدف محرک انسان است، و چون به بینهایت وابسته است، هیچگاه متوقف نخواهد شد، در این سیر، ترمز و ایستادن مطرح نیست، مانع هست، اما ایستایی وجود ندارد. از طرفی این حرکت همسو با حقیقت انسان بوده و او را واقعا سیراب میکند و نیازش را برطرف میسازد. زیرا طلب در انسان بینهایت است و هیچگاه سیر نمیشود و چون طلبش بیحد است، مطلوب بیحد میخواهد. انسان مفطور است به طلب کمال، انسان فطرتا طالب کمال است. این خصلت با سازمان وجودی او آمیخته است. از طرف دیگر او هستی طلب است و زیادت در هستی را میطلبد. و این خواسته تمام شدنی نیست، هرچه جلوتر برود، بازهم میخواهد. بنابراین پیشرفت و تکامل تنها در مسیر عبودیت خدا محقق خواهد شد. 1
ــــــــــــــــــــــــ
1- رسائل بندگی، آیتالله شیخ مجتبی تهرانی، ص 125