جلوه‌ای از آموزه‌های نورانی رسول اکرم(ص) نتیجه همنشینی با خوبان

محمدمهدی رشادتی
پیامبر بزرگوار اسلام(ص) فرمود: اسعد الناس من خالط الکرام من غیره. رفاقت و همکاری با کریمان و افراد بزرگوار و دوری جستن از اشخاص پست، آدمی را از جمله سعادتمندترین آنان قرار می‌دهد. (فرهنگ سخنان پیامبر اکرم(ص) ص 73)
درجایی دیگر حضرت می‌فرمایند: انسان در دینداری از دوست خود تاثیرپذیری دارد، پس آدمی باید بنگرد و اندیشه کند که چه کسی را برای دوستی انتخاب می‌کند. (همان ص 456)
و نیز فرمودند: بهترین فرد از میان شما کسی است که هرگاه او را می‌بینید، دیدار او شما را به یاد خدای بزرگ می‌اندازد. (همان ص 725)
همنشین اهل معنی باش تا              هم عطا یابی و هم، باشی فتا
 (مثنوی دفتر1شماره 711)
امیرالمؤمنین علی(ع) تاکید می‌کنند: بپرهیز از اینکه دشمنان خدا را دوست بداری یا دوستی خود را برای کسانی جز اولیاء خدا خالص گردانی، که قطعا هرکس مردمی را دوست بدارد با آنها نیز در قیامت محشور خواهد شد. (غررالحکم ج 1 ص 217) و نیز می‌فرمایند: با کفار دوستی نکنید و با نادان مصاحبت و همراهی ننمایید. (همان ص 222) و در جای دیگر می‌فرمایند: بیشترین صلاح و درستی، در همنشینی با خردمندان و صاحبدلان است. (میزان‌الحکمه ج 2 ص 571)
به قول سعدی: هرکس با بدان نشیند نیکی نبیند.
گرنشیند فرشته‌ای با دیو
وحشت آموزد و خیانت و ریو
از بدان نیکویی نیاموزی
نکند گرگ، پوستین دوزی
(گلستان ص 163)
وی ادامه می‌دهد که هرکس با بدان نشیند، اگر طبیعت ایشان نیز در او اثر نکند، به طریقت ایشان متهم گردد. و اگر به خراباتی رود به نماز کردن، منسوب شود به خمر خوردن.
رقم برخود به نادانی کشیدی
که نادان را به صحبت برگزیدی
طلب کردم ز دانایی یکی پند
مرا فرمود با نادان مپیوند
که گر دانای دهری خر بباشی
وگر نادانی، ابله‌تر بباشی
 (همان ص 171)
در کتاب عین‌الیقین مرحوم فیض کاشانی آمده است: بنده‌ای در قیامت بدی‌هایش بر خوبیهایش بچربد. او را به سوی دوزخ برند. از جانب حق به جبرئيل خطاب رسد: بنده‌ام را دریاب و از او بپرس در دنیا آیا با علما نشسته تا به شفاعت آنان، او را بیامرزم؟ گناهکار گوید: نه. آیا سر یک سفره با عالمی نشسته؟ گوید: نه. آیا درجایی که عالمی نشسته بود نشسته؟ گوید: نه. آیا با عالمی همنام است؟ گوید: نه. آیا دوست کسی بوده که عالم دوست بوده باشد؟ گوید: آری. خطاب می‌رسد: ای جبرئيل، او را به لطف خویش بخشیدیم، مورد نوازشش قرارده و به بهشت درآور. (عبرت‌آموز ص 157)
گر تو سنگ صخره و مرمر شوی
چون به صاحبدل رسی، گوهر شوی
مهر پاکان در میان جان نشان
دل مده الا به مهر دلخوشان
(مثنوی- دفتر 1 شماره 722-723)