نقش مردم در فرآیند ظهور
آيه۱۱ سوره رعد:«إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ» آب بسيار صاف و پاكى است كه بر سر منتظرها، آنهايى كه به انتظار هستند كه هميشه خدا از يك راه غير عادى كارها را درست كند، مى ريزد.انتظار بيهوده نكشيد.
«انَّ» يعنى تحقيقاً مطلب اين است؛
تحقق و واقعيت اين است كه: هرگز خداوند اوضاع و احوال را به سود مردم عوض نمى كند، «حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ»مگر وقتى كه خود آن مردم آنچه مربوط به خودشان است، آنچه كه در خودشان هست: اخلاق، روحيه،ملكات، جهت،نيات و بالأخره خودشان را عوض كنند.
آيا ما مى توانيم مدركى بهتر از اين پيدا كنيم؟ آيا بيشتر از اين مى توان اطمينان پيدا كرد كه انتظارات به شكل انتظاراتى كه ما داريم- دفع بلاها و جلب رحمت الهی بدون تغییر در اخلاق، روحيه، ملكات، و بالأخره انقلاب و تحول درونی- بيهوده است؟
نصّ قرآن است،با نصّ قرآن نمى توان كارى كرد.
- بر اساس آیه مذکور-، ملت، بايد «يُغَيِّرُوا» باشد، بايد ابتكار و فكر و نقشه داشته باشد، بايد خودش شخصاً براى خود تصميم بگيرد و انتخاب كند. هر وقت ملتى رسيد به جايى كه خودش براى خودش تصميم گرفت؛ خودش راه خود را انتخاب كرد و خودش در كار خود ابتكار به خرج داد،چنين ملتى مى تواند انتظار رحمت و تأييد الهى را داشته باشد، انتظار آن چيزهايى كه قرآن نام مى برد:فيضهاى الهى، اعانتهاى الهى، نصرتهاى الهى.
* مجموعه آثار استاد شهيد مطهری، ج17، صص 225 -222
با تلخیص و ویرایش