نقش مردم در فرآیند ظهور

کد خبر: ۲۹۲۲۶۰

تاریخ: ۰۱ مرداد ۱۴۰۳ - ۲۰:۲۵

آيه۱۱ سوره رعد:«إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ» آب بسيار صاف و پاكى است كه بر سر منتظرها، آنهايى كه به انتظار هستند كه هميشه خدا از يك راه غير عادى كارها را درست كند، مى ‏ريزد.انتظار بيهوده نكشيد.

«انَّ» يعنى تحقيقاً مطلب اين است؛

تحقق و واقعيت اين است كه: هرگز خداوند اوضاع و احوال را به سود مردم عوض نمى‏ كند‌، «حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ»مگر وقتى كه خود آن مردم آنچه مربوط به خودشان است، آنچه كه در خودشان هست: اخلاق، روحيه،ملكات، جهت،نيات و بالأخره خودشان را عوض كنند.

آيا ما مى‏ توانيم مدركى بهتر از اين پيدا كنيم؟ آيا بيشتر از اين مى‏ توان اطمينان پيدا كرد كه انتظارات به شكل انتظاراتى كه ما داريم- دفع بلاها و جلب رحمت الهی بدون تغییر در اخلاق، روحيه، ملكات، و بالأخره انقلاب و تحول درونی- بيهوده است؟

نصّ قرآن است،با نصّ قرآن نمى ‏توان كارى كرد.

- بر اساس آیه مذکور-‌، ملت‌، بايد «يُغَيِّرُوا» باشد، بايد ابتكار و فكر و نقشه داشته باشد، بايد خودش شخصاً براى خود تصميم بگيرد و انتخاب كند. هر وقت ملتى رسيد به جايى كه خودش براى خودش تصميم گرفت؛ خودش راه خود را انتخاب كرد و خودش در كار خود ابتكار به خرج داد،چنين ملتى مى‏ تواند انتظار رحمت و تأييد الهى را داشته باشد، انتظار آن چيزهايى كه قرآن نام مى‏ برد:فيضهاى الهى، اعانتهاى الهى، نصرت‌هاى الهى.

* مجموعه آثار استاد شهيد مطهری‌، ج‏17، صص 225 -222

با تلخیص و ویرایش