هیهات که هوای نفس و حرص و طمع بر من چیره گردد! (پای درس علی(ع))

 

 

امام علی(ع) در نامه‌ای به عثمان ابن حنیف انصاری فرماندار بصره: «من اگر می‌خواستم، می‌توانستم از عسل پاک، و از مغز گندم،‌و بافته‌های ابریشم، برای خود غذا و لباس فراهم آورم، ولی هیهات که هوای نفس بر من چیره گردد، ‌و حرص و طمع مرا وا دارد که طعام‌های لذیذ برگزینم. در حالی که در «حجاز» یا «یمامه» کسی باشد که به قرص نانی نرسد، و یا هرگز شکمی سیر نخورد».

نهج‌البلاغه- نامه 45