اخراج 2500 جوان از کرانه باختری در میان چشمان نگران مادران فلسطینی
سرويس خارجي-
منابع خبري در سرزمينهاي اشغالي مي گويند كه ۲ هزار و ۵۰۰ نفر از ساکنان ۱۲ روستای منطقه «یاتا مصافر» در جنوب «الخلیل» در معرض اخراج قریبالوقوع توسط رژیم صهیونیستی قرار دارند.
درد و رنج فلسطينيها در سرزمين آباء و اجدادی خودشان پاياني ندارد. منابع خبري در سرزمينهاي اشغالي مي گويند كه ۲ هزار و ۵۰۰ نفر از ساکنان ۱۲ روستای منطقه «یاتا مصافر» در جنوب «الخلیل» در معرض اخراج قریبالوقوع توسط رژیم صهیونیستی قرار دارند و در اين ميان به نظر مي رسد بيشترين آسيب اخراج اجباري را زنان و كودكان متحمل خواهند شد. تاکنون بخشهایی از منطقه «یاتا مصافر» توسط بولدزرهاي متعلق به صهيونيستها تخريب شده و آنان اکنون قصد از بین بردن خانه همه ساکنان آن را دارند. اوضاع ساكنان اين روستاها بسيار به هم ريخته است و اسباب و وسايل برخي از آوارگان فلسطيني در فضاي باز و زيرآفتاب قرار دارد.
زندگي يك مادر در چادر روي آوار
زن فلسطيني 59 ساله با نام الربيعی يكي از افراد بي جا شده توسط صهيونيستهاست كه با نگراني به آينده خود و فرزندانش نگاه مي كند. ربیعی مادر شش فرزند است و دو تن از پسران وی با نام بلال و محمد، پس از متهم شدن به حمله به شهرک نشینان، نزدیک به یک سال است که در زندانهای رژیم اسرائیل بازداشت هستند. ربیعی به «ميدل ايست آي»
مي گويد: «شهرک نشینان به ما حمله کردند و پسرانم برای دفاع از ما بیرون رفتند، اما ارتش آنها را دستگیر کرد.» پس از حمله شهرک نشینان به این خانواده، ارتش رژيم صهيونيستي خانه آنها را كه در حال ساخت بود، به طور كامل تخریب کرد و آنها اكنون در چادر روي خرابهها زندگي مي كنند.
به گفته ميدل ايست آي، بسياري از زنان فلسطيني در منطقه«یاتا مصافر» اكنون بلاتكليف شدهاند و نمي دانند چه بر سر آينده خود و فرزندانشان خواهد آمد. سايه بولدزر بر سر چند خانه باقي مانده ساكنان روستاي فلسطيني سنگيني مي كند و «لیلا مونس»، يكي ديگر از زنان فلسطيني در آشپزخانه کوچک خانهاش که هر لحظه امكان تخریبش وجود دارد، مشغول پخت و پز است. ليلا مونس همان طور كه مشغول كار در خانه است، با چشمان پراشك مي گويد نمي داند كه فردا سقفي بالاي سرش خواهد بود يا نه! ارتش رژيم صهيونيستي در چند هفته گذشته بخشی از خانه خانوادگی ليلا مونس در روستای جانبا را تخریب کرده و اكنون اين زن فلسطيني مي گويد با وجود تخريب خانههاي اطراف، اما حاضر به تخليه خانه اش نيست و تا آخرين توان خود مقاومت خواهد كرد.
زنان بي سرپرست در معرض آوارگي
در واقع زنان فلسطيني بدترین آسیب را از اخراجهای دسته جمعی خواهند دید، چون آنها در حال حاضر یک گروه به حاشیه رانده شدهاند كه كسي به نيازهاي آنان توجهي ندارد. برخي از زنان در معرض اخراج سالهاي قبل همسران و يا پدر و برادر خود را از دست داده و اكنون به تنهايي روزگار را مي گذارند و مي گويند كه نمي دانند پس از تخريب سقف بالاي سرشان به كجا آوره شوند؟ برخي ديگر از زنان وظيفه نگهداري و سرپرستي كودكان چند ساله خود را برعهدهدارند و شهادت مردان روستا در سالهاي گذشته باعث شده تا آنها وظيقه سرپرستي و كار كردن در خانه برعهده داشته باشند.
زن فلسطيني 44 ساله ديگري در بيان درد و رنج خود از وضعيتي كه صهيونيستها بر سرش آوردهاند، مي گويد: «به عنوان يك زن، زندگی ما در اینجا سختتر از ديگران است. ما روزهایمان را خیلی زود با دوشیدن گوسفند شروع میکنیم، سپس روی آتش نان درست میکنیم. بعد از آن، قبل از رفتن به مدرسه برای بچهها صبحانه درست میکنیم و در طول روز براي فروش شير و ماست گوسفندان به شهرهاي اطراف مي رويم، اما معلوم نيست در صورت اخراج از سوي صهيونيستها، زندگي را چگونه اداره كنيم؟» نگرانی عمده این زنان و مادران فلسطيني نسبت به فرزندانشان هر روز ادامه دارد و آنها هيچ روزي را بدون ترس از تخريب به شب
نميرسانند.
در كنار خانههايمان توپ در ميكنند!
زنان فلسطيني ساكن در روستا مي گويند كه صهيونيستها با برنامهريزي خانهها را تخريب مي كنند تا ماندن سختتر شود. به گفته ليلا مونس، همه مدارس روستا، مساجد و كوچهها تخريب شده تا زندگي سختتر شود. مونس ميگويد نمي داند حتي اگر بماند چه بر سر مدرسه و تحصيل فرزندان خواهد آمد. مونس گفت: من نگران سرنوشت بچهها و آینده آنها هستم. با ويراني و تخريب مدارس، فرزندان ما کجا درس بخوانند و چگونه به آرزوهایشان برسند؟
فاطمه الجبارین 58 ساله و حلیمه جبارین 52 ساله دو خواهر فلسطيني هستند كه مي گويند استرس تخريب بخشي از خانهشان باعث شده تا آنها هر روز با استرس زياد منتظر فردا باشند. حلیمه در اين ارتباط مي گويد: «ما عمدتاً به چرای گوسفند وابسته هستیم، اما شهرکهای اسرائیلی و ارتش آمدهاند تا ما را محاصره کنند و از چرای آزادانه ما جلوگیری کنند. فرزندان ما مدام مورد حمله شهرکنشینان و ارتش قرار میگیرند تا ما را مجبور به فرار از روستاي خودمان كنند.» فاطمه هم در اين ارتباط گفت: «وقتي از خانه بيرون مي رويم، در معرض حمله شهرک نشینان قرار مي گيريم و ارتش دائماً در كنار روستا تمرینات نظامی برگزار مي كند و حتي در كنار خانههايمان توپ نظامي به صدا در ميآورند تا زندگي براي ما سختتر شود.»
زايمان در ميان آوارها
زنان منطقه «یاتا مصافر» حتي به بيمارستان و پزشك هم دسترسي ندارند و تا كنون چند تن از اين زنان فرزندان خود را در ميان آوارهاي خانههاي تخريب شده به دنيا آوردهاند، چون تنها مركز درمانگاه اين منطقه ماه گذشته با بولدوزر تخريب شد. زایمان زودرس، سقط جنین یا هر گونه مشکل ناگهانی، سلامتی زنان در دوران بارداری را تهديد ميكند و زنان فلسطيني در اين منطقه شرایطی را تجربه میکنند که بسیاری از زنان در جهان نمیتوانند آن را تحمل کنند. با وجود اين مشكلات طاقت فرسا، حلیمه مي گويد: «خطر تخریب خانههای ما همیشه وجود دارد، اما ما این را نمیپذیریم و هرگز خانههایمان را ترک نمیکنیم حتی اگر خانههایمان را بالای سرمان خراب کنند.» الربیعی هم در اين ارتباط گفت: «ما در زمین خود میمانيم و زندگی میکنیم و جایگزین دیگری برای ما وجود ندارد. حتی اگر دوباره خانه را خراب کنند، دوباره آن را میسازیم و اینجا استقامت میکنیم.»