لزوم تفکر در موجودات عالم برای شناخت محبوب(سلوک عارفانه)

(بدان ای سالک راه خدا!) ما اگر ساعتی تفکر کنیم در موجودات عالم، که خود نیز از آنهاییم و بیابیم که هیچ موجودی از خود چیزی ندارد و آنچه به او و همه رسیده، الطافی است الهی و موهبت‌هایی است عاریت، و الطافی که خداوند منان به ما فرموده چه قبل از آمدن ما به دنیا و چه در حال زیستن از طفولیت تا آخر عمر و چه پس از مرگ به واسطه هدایت‌کنندگانی که مامور هدایت ما بوده‌اند، شاید بارقه‌ای از حب او (جل و علا) که محجوب از آن هستیم در ما پیدا شود و پوچی و بی‌محتوایی خود را دریابیم و راهی به سوی او (جل و علا) برای ما باز شود یا لااقل از کفر حجودی نجات یابیم و افکار معارف الهی و جلوه‌های رحمانی را برای خود مقامی محسوب نکنیم و به آن افتخار نکنیم که تا ابد محبوس در چاه ویل خودخواهی و خودبینی شویم. (1)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- وعده دیدار، نامه‌های امام‌خمینی(ره) به فرزندش حاج‌سیداحمد، ص 109