همه راه‌ها به کربلا منتهی می‌شود

همه راه‌ها به کربلا منتهی می‌شود. عده‌ای از مسیر شریعه، ده‌ها هزار نفر از مسیر نخلستان، هزاران نفر از حله، جمعیت کثیری از مسیر مسیب و بغداد و یک جمعیت چند میلیونی از نجف به قبله دل‌ها نزدیک می‌شوند. هر کسی از راهی از اقصی نقاط کشور عراق و دیگر کشورها آمده است. سختی راه و صعب‌العبور بودن برخی مسیرها را با گرفتاری‌هایی که دارد به خوبی لمس کرده است و حالا در این فضای ملکوتی نفسی می‌زند تا خود را به کربلا برساند.
اربعین که سال هاست در همه عالم تکرار می‌شود، منحصر به حضرت سیدالشهدا(ع) است و سوز و گداز،‌اشک و ناله، شور و هیجان آن هر سال بیشتر از سال اول آن است. دسته‌های عزاداری به سوی کربلا سرازیر شده است و حالا من پس از دو روز پیاده‌روی خود را در منطقه خان‌النص می‌بینم، جایی که سال‌ها پیش از این، بعثی‌ها صدها زائر اربعین را شبانه در نخلستان‌ها به شکل فجیعی قتل عام و آنان را در گور جمعی مدفون کردند تا مانع این حرکت شوند.
غوغا و عظمت اربعین رنج و محنت سفر و خستگی آن را از یاد می‌برد. برخی با پای برهنه آمده‌اند. برخی ساقی لب تشنگان شده‌اند و با آب و چای و قهوه، شربت و دوغ، کیک و آب میوه پذیرایی می‌کنند.
حالا اینجا پاهای زیادی مجروح و زخمی شده‌اند و تاول برداشته‌اند که مکان‌های زیاد برای درمان و مداوا به چشم می‌خورد.
شور و هیجانی که می‌بینم هرگز قابل توصیف نیست و نمی‌توان پیرامون آن چیزی نوشت و کلامی را گفت. چه بسیار تابلوهای محبت به حضرت سیدالشهدا(ع) را در این مسیر دیده ام که جامه سیاه این جمعیت که بر تن دارند یکی از آن است که به رخ جهانیان کشیده می‌شود.
لباس مشکی، پرچم‌های مشکی عزاداری، سیاه پوش کردن موکب‌ها، همه و همه نشان از عشق و محبت به نور هدایت حضرت حسین بن علی(ع) دارد. پدران و مادران ما، کربلا و عاشورا را این طور زنده نگه داشتند و به رسم امانت به دست ما سپردند و میراث اربعین به دست ما ماندگار خواهد شد.