هدف بزرگ ورزش قهرمانی باید شاد کردن دل مردم باشد(نکته ورزشی)

سرویس ورزشی-

بعد از به صدا درآمدن سوت پایان بازی، هشتاد هزار تماشاگر پرشور حاضر در ورزشگاه که نود دقیقه تیم خود را تشویق کرده بودند. با سر دادن شعار «عیبی یوخ» (اشکال ندارد) از بازیکنان دونده و خستگی‌ناپذیر خود که برای رسیدن به مرحله بعدی، هرچه در توان داشتند در طبق اخلاص گذاشته بودند، دلجویی کردند و... تلاش آنان را ستودند و رضایت خود را اعلام داشتند.
تیم پرسپولیس تهران در آخرین بازی لیگ برتر فصل 94-95، موفق شد 1-2 راه آهن را مغلوب نماید، اما این پیروزی برای کسب قهرمانی کافی نبود و آنان به علت تفاضل گل کمتر نسبت به رقیب پیشتاز خوزستانی خود، به مقام دوم بسنده کردند. پس از اعلام پایان بازی توسط داور مسابقه، یکصد هزار جمعیت هوادار پرسپولیس، با سر دادن شعار «بچه‌ها متشکریم»، از زحمات بازیکنان خود که نه تنها در این بازی، بلکه در طول یک فصل برای جلب رضایت تماشاگر و برآوردن انتظارات به حق آنان تلاش کردند، تشکر و رضایت خود را با صدای بلند فریاد زدند.
تیم‌ملی کشتی فرنگی در مسابقات جام‌جهانی کشتی فرنگی موفق شد با اقتدار تمام و ارائه نمایشی دلپذیر و امیدوارکننده، و پیروزی قاطع بر حریفان صاحب‌نام، از جمله روسیه، به مقام قهرمانی این مسابقات دست یابد.
تماشاگر حاضر  در ورزشگاه با تشویق‌های بی‌امان خود طی دو روز برگزاری مسابقات، هم نقش خود را به عنوان «حامی» ایفا کرد و هم در شب پایانی و تمام شدن رقابت‌ها، رضایت خود را از تیم‌ملی کشتی فرنگی اعلام کرد. آنان بدون توجه به نام و نشان حریفان و اینکه کدام تیم با نفرات اصلی و کدامیک با نفرات غیر اصلی به این مسابقات آمده بودند، به قد و بالای تیم خود، هماهنگی، نظم تیمی، آمادگی کشتی‌گیران و... نگاه کردند و فراتر از خوشحالی ناشی از قهرمانی- چون آنها قهرمانی‌های بزرگتر از این هم، از کشتی زیاد دیده  و به خاطر داشتند- بلکه به خاطر تیمی که در حد و شأن کشتی ایران ساخته و پرداخته شده رضایت خود را اعلام داشتند و حرف‌های مفت و بی‌ارزش را برای بعضی از کسانی گذاشتند که حتماً چون توقعات غیرمنطقی و زیاده‌خواهانه‌شان تأمین نشده طبق معمول سعی در لوث کردن این موفقیت داشتند!
بارها به سهم و نوبه خود نوشته و تأکید کرده‌ایم که هدف بزرگ ورزش قهرمانی، باید شاد کردن دل مردم باشد و این را نیز اضافه کرده‌ایم که تا آنجا که فهم ما قد می‌دهد و درک ما تشخیص می‌دهد، شاد کردن دل مردم لزوماً با پیروزی بر حریف و کسب مقام و مدال و... هم معنی و مترادف نیست؛ هست، اما همه‌اش این نیست. گاه می‌شود که در صورت عدم توفیق یا حتی شکست، دل مردم شاد و احساس رضایت به آنها دست می‌دهد. آنچه بیش از برد و باخت- که در جای خود باعث خوشحالی، یا ناراحت کننده است- احساسات و رضایت و یا عدم رضایت مردم و دوستداران ورزش را برمی‌انگیزد، «کیفیت و چگونگی کار» است. به قول آقای رسول خادم، رئیس فدراسیون کشتی که درباره مسابقات اخیر (شیراز) اظهارنظر کرده بود:
«اینکه تیم‌ها با ترکیب اصلی یا غیراصلی خود به رقابت‌های مذکور آمده‌اند، مسئله ما نیست، مهم این است که کادر فنی و کشتی‌گیران ما در جام‌جهانی مأموریت خود را با تدبیر و به درستی انجام دادند.»
علاوه بر این، نمونه‌هایی که در آغاز مطلب آوردیم، مثال‌های خوب و زنده‌ای برای اثبات این ادعا و نظر ماست. تراکتورسازی می‌بازد و حذف می‌شود، اما تماشاگر چون می‌فهمد و درک می‌کند، چون توقع عقلایی و انتظار منطقی دارد، تیم را مورد تشویق قرار می‌دهد و رضایت خود را اعلام می‌کند. پرسپولیس می‌برد، اما قهرمان نمی‌شود، ولی تماشاگر با شعارهای خود از بازیکنان خود دلجویی می‌کند، کشتی فرنگی قهرمان جام‌جهانی می‌شود، اما تماشاگر بدون اینکه مثل برخی بیماردلان، چرتکه دست بگیرد و برای تشویق و موضع‌گیری خود، حساب و کتاب کند، تلاش بنا و شاگردانش را ارج می‌نهد.
نظر رئیس فدراسیون کشتی را که از قهرمانان بزرگ تاریخ کشتی ایران و جهان هم هست، خواندید. دیگر مهم نیست که آدم‌هایی که بارها ثابت کرده‌اند ازنظر فکری و فرهنگی، بی‌تعارف «عقب‌مانده» و خیلی سطحی هستند، چه می‌گویند و برای لوث کردن این موفقیت‌ها چه تدابیری! می‌اندیشند.
بنا بر آنچه آمد، روشن است که مسئولان ورزش در هر رشته و هر کجا که هستند و هر مسئولیتی که دارند، باید در درجه اول در هر عملکرد، همت و خلوص خود را ثابت کنند و جلوی دیدگان صاحبان اصلی ورزش و قاضیان منصف آن. یعنی «مردم» ثابت کنند، آنها خوب متوجه می‌شوند، آنها قدرت تشخیص دارند، آنها به درستی قضاوت می‌کنند، مردم عقده بردن و قهرمان شدن آن هم به هر قیمت و ترفند را ندارند، خوشبختانه چشم و دل مردم از این نتایج زودگذر پر است، آنها خود ورزش را می‌خواهند، آنان از مسئولان ورزش می‌خواهند کار خود را به درستی و به بهترین شکل انجام دهند، آنان کیفیت و چگونگی عملکردها را می‌سنجند و براساس آن قضاوت می‌کنند و بر مبنای آن شادی یا عدم رضایت خود را اعلام می‌دارند. بنابراین مسئولان تلاش نکنند با پرداختن به کمیت و هدف قرار دادن نتیجه و عدد، آن هم به قیمت نابود کردن اصول و پای گذاشتن بر ارزش‌ها، چشم‌های تماشاگر را خیره، و رضایت او را جلب کنند، باور کنیم که قضاوت این تماشاگر فهیم به چشمش نیست، بلکه به عقلش هست و با تکیه بر این ثروت خدادی به راحتی فرق خدمت را از سیاهکاری و خیانت تشخیص می‌دهد.