آیا این زبان تکریم است؟!

 چنین تقارنی اغلب رسانه‌های خارجی را به تعجب واداشته که چگونه دولت جمهوری اسلامی، چنین تناقضی را می‌پذیرد که از یک سوی تحریم‌های به قول ریاست محترم جمهوری ظالمانه، افزایش یافته و از سوی دیگر همان فرد یا گروهی که این ظلم را در حق مردم ایران روا داشته، مهمان دولت جمهوری اسلامی است! این چه معنایی می‌تواند داشته باشد جز اینکه «دستتان درد نکند که این تحریم‌ها را افزایش یا ادامه دادید، ممنون و سپاسگزار!!»
کدام آگاه سیاسی است که نداند در عرف دیپلماتیک و در مذاکرات مابین طرفین متخاصم، عملکردهای خاص در زمان‌های خاص، مفهوم برتری یا عقب‌نشینی در صحنه مذاکرات را دارد. مثلا اگر در آستانه مذاکرات صلح مابین دو طرف متخاصم پس از برقراری آتش‌بس، یکی از طرفین به بهانه‌ای، حمله کرده و مناطقی از خاک طرف مقابل را تصرف کند این عملیات، دست او را در مذاکرات بازتر خواهد کرد و میدان عملش را وسیع‌تر می‌گرداند.
از همین روست عمل اتحادیه اروپا در ادامه اعمال تحریم‌های به اصطلاح حقوق بشری و در آستانه سفر یکی از مقامات این اتحادیه به کشورمان مورد توجه آگاهان سیاسی و رسانه‌های غرب قرار گرفته و برخی در انتظار عکس‌العمل دولت ایران بودند که لااقل، سفر یاد شده را لغو کند و البته از این موضوع ابراز نگرانی می‌کردند. چرا که پیش از این، ریاست محترم جمهوری مکرر در سخنرانی‌های خود خطاب به تحریم‌کنندگان ایران گفته بود که باید با زبان تکریم با مردم ایران سخن بگویند و نه زبان تحریم که در آن صورت حرفی باقی نمی‌ماند.
سؤال اینجاست که آیا اینک اتحادیه اروپا با زبان تکریم با ملت ایران سخن گفته است؟ تا آن حد که میزبان و پذیرای نماینده‌شان هم باشیم؟! آیا زبان تکریم یعنی تحریم و بلوکه کردن اموال گروهی از مسئولان و خادمان و نمایندگان همین ملت؟!
این در حالی است که سال‌هاست اتحادیه اروپا به تکریم و حمایت از جنایتکارترین دشمنان این ملت یعنی گروهک تروریستی منافقین پرداخته، آن را به رسمیت شناخته و بدون آنکه کوچکترین حقی برای 17000 شهید ترور و میلیون‌‌ها تن اعضای خانواده‌ها و مردم داغدار این سرزمین قائل شود، قاتلین آنها را در پناه خود گرفته است!!