شرح درد!(نگاه)
محمد هادی صحرایی
عکس صفحه اول دیروز روزنامه کیهان، گویاتر از آن بود که بتوان برای آن مطلبی نوشت و شرحش داد و حتی برایش مرثیهای سرود. تصویری که این روزها به همت شیطانی کدخدا و سگهای قلاده دریدهاش، در گوشه کنار دنیا و جهان اسلام دیده میشود. بارها و بارها در رسانههای منصف، منتشر میشود و در رسانههای مدعیان عصر انفجار اطلاعات و دوران گردش آزاد اطلاعات و...، سانسور میشود. نمیتوان عکس را شرح داد که وجدان آگاهان و بیداران از این ظلمها شرحه شرحه است و مغزهای جهانیان، توسط افسون کدخدا بیحس شده است. اخبار مهم آن است که آنها میخواهند و اخبار غیر مهم آن است که آنها نمیخواهند. مردم را با ماهوارهها و ماه پارهها مشغول کردهاند و خودشان خون بیگناهان میریزند و خون مظلومان میخورند. بیش از یک سال است که استخوان مردم یمن را به دندان میکشند تا مردم، رئیس جمهوری را که کدخدا میخواهد بخواهند و بیش از پنج سال است که مردم سوریه را از هستی ساقط کردهاند تا رئیس جمهوری را که میخواهند نخواهند و تمام این یک بام و دو هوا را با نام و به نام دموکراسی انجام میدهند.
تیتر کیهان که خبر از داغی دردناک دارد این است که بنابر بیانیه رسمی وزارت اطلاعرسانی فلسطین، رژیم صهیونیستی در 16 سال اخیر، 27 هزار کودک فلسطینی را به شهادت رسانده و یا زخمی کرده است و این فقط فلسطین است. یمن و بحرین و سوریه و لبنان و عراق و افغانستان ونیجریه و میانمار و آوارگان در مرزهای ترکیه و کشورهای اروپایی و... بماند تا بعد. و این نگاه خسته از درد و زجر کودک فلسطینی بیش از آنچه که ما میدانیم میگوید. از دردی که هنوز باقی است از گذشته تا آینده. از زمانی که جاهلیت اولی دخترکان را زنده به گور میکرد تا جاهلیت آخری که هم دخترکان و هم پسرکان بیگناه را به گور میسپارد. از زمانی که فراعنه مردان را میکشتند و زنانشان را به اسارت میبردند تا حالا که داعش مردان را میکشند و زنانشان را به کنیزی میبرند و اسرائیل همه را با هم میکشد. آن روز کسی از ترس جرأت اعتراض نداشت و امروز از بیحسی کسی نای برخاستن ندارد که دنیای امروز دنیای تخدیر و مستی است. گروهی با پول و شهرت مستاند و گروهی با رسانهها و تبلیغات نشئه. کجای رسانههای دنیا صدا و سیمای این مظلومین را به گوش و چشم مردمان میرساند؟ کدام حقوقدان برای این کودکان گریبان پاره میکند؟ و کدام دیدهبان حقوق بشر از آنها دفاع میکند؟ کدام جایزه صلح به داد آنان میرسد؟ و کدام سفیر مهربانی خود را سپر بلایشان میکند؟
دخترکم ببوس برادرت را که منتظر محبت خواهرانه توست. به یاد تمام خاطرات کودکیات با او که بیش از دو سه سال نیست. او را ببوس تا که بداند هنوز زندهای. تا بداند که همبازی کودکانه دیروزش، اکنون همسفر واقعیت امروزش است. تن برادرت اگرچه سرد و بیحس شده ولی الان بهتر از همه ما میفهمد. میفهمد که تمام این دنیا بازی است و مثل بازی کودکانه و عمر بچگانه، کوتاه. ولی مرگ واقعیت است که گریزی از آن نیست و حقیقت آن است که مرگ مظلوم، بیدارگر است و ویرانگر کاخ ظالم. از کاخ سبز معاویه گرفته تا کاخ سفید اوباما. او میفهمد که ما بیحس شدهایم، بی حس. بیحس شدهایم که نالههای چشمت را نمیشنویم و نمیبینیم. بیحس شدهایم که التماس نگاهت را که فریاد دادخواهی است، نمیشنویم. بیحس شدهایم که به یاد نمیآوریم پیامبر خدا فرمود کسی که ندای یا للمسلمین را بشنود و به کمکش نشتابد مسلمان نیست. بیحس شدهایم که به جرم کدخدا و جنایاتش خو کردهایم. بیحس شدهایم که در این 16 سال، هزاران برادر و خواهر تو را کشتهاند و قاتلان هنوز زندهاند. بیحس شدهایم که دیگر برایمان فرقی نمیکند که در یمن هزار کودک از گرسنگی و بیماری ناشی از حمله ائتلاف اعراب، شهید شدند یا دههزار نفر؟ در انفجار عراق 100 نفر کشته شدند یا 200 نفر؟ زیر سقف خانهای که اسرائیل خرابش کرد کودکی در کنار مادرش آرام خوابیده بود یا نه؟ برایمان فرقی نمیکند که آیا از کودکان یمنی که در کنار سفره بودند و لقمه در دهان داشتند و عربستان خانه را با موشک بر سر آنها خراب کرد چیزی ماند یا نه؟ اسرائیل آن نوزاد فلسطینی را به تنهایی زنده زنده سوزاند یا با مادرش؟ داعش سر 200 نفر را گوش تا گوش برید یا 300 نفر؟ سال گذشته که آمریکا بیمارستان قندوز را بمباران کرد و 60 غیر نظامی را به خاک و خون کشید، کودکی در میان آتش و دود بود؟ از مادران 66 کودکی که در حمله ناو وینسنس آمریکا به هواپیمای ایرانی شهید شدند هنوز کسی زنده هست یا نه؟ و... .
دخترکم که این گونه مینگری و گویی که یک یک تماشاگرانت را میبینی! نگاه کن. ببین که این همان دنیایی است که جهان غرب با عروسک باربیاش تو را فریفت. با کارتونهایش تو را پای حرفش نشاند و با سفیران صلحش تو را به زور به فرزند خواندگی گرفت. نگاه کن و به جای برادرت ببین که دنیای بیرحم غرب نه به تو رحم میکند نه به دنیای کودکانهات. ببین که برایت نه شهربازی ساختند و نه رمان نوشتند. ببین برایت نه شعری سرودند و نه شمعی افروختند و تو تنها نیستی مثل تمام مظلومان و محرومان تاریخ و مثل تمام کودکانی که یک شبه با غصه بزرگ شدند. مثل رقیه، علی اصغر و... و مثل آیلان که جسم بیجانش را سال گذشته آب دریا به ساحل آورد تا در آرامش ساحل کمی از گرسنگی و ترس آرام گیرد. و تو ای دخترکم این گونه تاریخ را مرور کن که میگویم. تاریخ جهان پر است از کودکان مظلومی که در گوشه کنار جغرافیای آن، غریبانه جان دادند وکسی جز خدا صدایشان را نشنید و اشکشان را ندید و خدا به خاطر مظلومیت آنها، کاخ ستمگران را فرو ریخت که خدا سخت انتقام گیرنده است.(1)
_________________________
1. واعلموا ان الله شدید العقاب، سوره بقره آیه 196