دنیای سحرانگیز

حرص در آدمی چنان است که هیچ چیز او را سیر نمی‌کند. هر چه بیشتر به دست می‌آورد، مانند نوشیدن آب شور، بیشتر می‌خواهد و بیشتر تشنه می‌شود. البته نباید از وسوسه گری شیطان و تزئین‌گری دنیا غافل بود؛ زیرا شیطان با وسوسه کردن و دنیا با تزئین‌گری خود، آدمی را مشغول داشته و فریب می‌دهد. خداوند در آیه 14 سوره آل‌عمران می‌فرماید که زندگی دنیوی زیورهایی دارد که آدمی را مجذوب خود می‌کند. درخشش زر و سیم و مرکب و زیبایی‌های دیگر چنان آدمی را فریب می‌دهد که همه همت خویش را مبذول آن می‌کند.
اکثریت مردم مسحور دنیا می‌شوند و سحر و جادوی دنیا آنان را چنان به بند می‌کشد که نمی‌دانند چه می‌کنند؛ چرا که هر چه دنیا بگوید عمل می‌کنند و طناب حرکتی این عروسک‌های سحر شده را دنیا در دست دارد و هر طوری که می‌خواهد حرکت می‌دهد. پیامبر(ص) می‌فرماید: اتّقوا الدّنیا فو الّذی نفسی بیده إنّها لأسحر من هاروت و ماروت؛ از دنیا بپرهیزید، قسم به آن کس که جان من در کف اوست که دنیا از هاروت و ماروت ساحرتر است. (نهج الفصاحه ص 163، ح 44 ؛ شبیه این حدیث در مجموعه ورام ج 1، ص 131)
اگر انسان خود را مهار نکند، دنیا چنان وی را به خود مشغول می‌دارد که به آینده خود توجهی نکرده و به سرانجام کارش نمی‌اندیشد. فرصت کوتاه عمر مانند برق و باد می‌گذرد و در آخر در می‌یابد که دست خالی است و چون باد کاشته است، توفان درو می‌کند.
پیامبر(ص) درباره حرص و طمع بشر می‌گوید: ابن آدم عندک ما یکفیک و تطلب ما یطغیک؛ ابن آدم لا بقلیل تقنع و لا بکثیر تشبع؛ فرزند آدم، آنچه حاجت تو را رفع کند در دسترس خود داری و در پی آنچه تو را به طغیان وامی‌دارد می‌روی، به اندک قناعت نمی‌کنی و از بسیار سیر نمی‌شوی. (نهج الفصاحه ص 159، ح 24)