شگفتی‌های مغز اینشتین

است.
هفت ساعت پس از مرگ آلبرت در سال 1955، مغز وی بدون اجازه خانواده‌اش به دست «هاروی» بیرون آورده شد. «هاروی» مغز آلبرت را به خانه‌اش برد و آن را داخل یک ظرف شیشه‌ای دهان گشاد نگهداری کرد، هر چند او بعد بدلیل انجام این کار از محل کارش که مخصوص تشریح اجساد بود اخراج شد.
چند سال بعد، «هاروی» از «هنس» پسر بزرگ آلبرت برای مطالعه و بررسی مغز پدرش اجازه گرفت و تکه‌هایی از مغز آلبرت را برای دانشمندان مختلف در سرتاسر دنیا فرستاد. یکی از این دانشمندان به نام «مارین دیاموند» بود که استاد دانشگاه برکلی بود. او با مطالعه قسمتی از مغز آلبرت متوجه شد که در مغز او در مقایسه با یک شخص نرمال، به طور قابل توجهی سلول‌های «گلیال» که مسئول ترکیب و مرتب کردن اطلاعات است، وجود دارد.
در مطالعه دیگر پروفسور «ساندرا ویتلسون» فهمید که مغز آلبرت دارای کمبود یک چین خاصی است که شکاف سیلویان نامیده می‌شود. ویتلسون مشاهد کرد که این استخوان بندی غیر معمول اجازه می‌دهد به اعصاب‌ها در مغز آلبرت که بهتر با دیگران رابطه برقرار کند.
نتایج مطالعه دیگری نشان داد که در مغز آلبرت بزرگی آویختگی جداری زیرین که اغلب درگیر توانایی‌های ریاضیات هست، بیشتر از انسان‌های معمولی است.