فرصتی برای محاسبه نفس سالک(سلوک عارفانه)

(بدان ای سالک راه خدا!) انسان باید در شبانه روز فرصتی برای خودش قرار بدهد که در آن فرصت، خودش را از همه چیز قطع کند و به اصطلاح نوعی درون‌گرایی نماید. به خود فرو رود و درباره خود و اوضاع خود و تصمیماتی که باید بگیرد و کارهایی که باید انجام دهد، و آنچه که واقع شده، ارزیابی کارهای خودش درگذشته، ارزیابی رفقایی که با آنها معاشرت می‌کند، ارزیابی کتابهایی که مطالعه کرده است، درباره همه اینها فکر کند. مثلا کتابی را خوانده، بعد بنشیند فکر کند که من از این کتاب چه گرفتم؟ این کتاب در من چه اثری گذاشت؟ آیا اثر خوب گذاشت یا اثر بد؟ بعد در انتخاب کتاب دیگر (دقت می‌کند)، انسان که آنقدر وقت و فرصت ندارد که تمام کتابهای دنیا را مطالعه کند، بلکه باید انتخاب نماید... در رفیق و معاشر، انسان باید انتخاب داشته باشد و انتخاب بدون فکر معنا ندارد.
روی رفقا و دوستانش حساب کند که از معاشرت آنها چه بهره و نصیبی می‌برد؟ خوب یا بد؟ روی کارهای شخص خودش فکر کند که چه اثری روی او گذاشته و چه نصیب و بهره‌ای از آنها برده است؟ مهمتر، هرکاری که می‌خواهد درباره آن تصمیم بگیرد، اول فکر کند بعد تصمیم بگیرد. (1)
____________________
1- شهید مطهری(ره)، مجموعه آثار، ج 22، ص 766