کالی‌شور دیار فراموش شده(گزارش از دور و نزدیک)

کالی‌شور سرزمینی نمکی است و جزء آب شور چیزی در دل ندارد. تنها چشمه آب شیرین آن کیلومترها از روستا فاصله دارد و مردم برای تهیه آب مجبورند دبه‌های پلاستیکی را بار الاغ و استر کنند و راه مالرو را تا رسیدن به چشمه طی کنند آب که نباشد حمام هم نیست. ساکنان کالی‌شور برای استحمام خود با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند پایین آمدن سطح بهداشت فردی و جمعی و شیوع بیماری‌های واگیردار پوستی از جمله آنها هستند.
22 خانواده‌ای که در کالی‌شور ساکن هستند از نعمت برق محرومند فانوس‌های کم فروغ تنها روشنایی شبانه آنان را تشکیل می‌دهند.
چنانچه یکی از 80 نفری که در کالی‌شور زندگی می‌کنند بیمار شود و نیاز فوری به پزشک و خدمات درمانی داشته باشد نمی‌تواند خود را به موقع به مراکز درمانی برساند چراکه کالی‌شور از راه ماشین‌رو محروم است و مردم مجبورند از راه مالرو و با گذر از تپه ماهورهای این منطقه خود را به شهر یا روستایی برسانند.
این مشکل زمانی حادتر می‌شود که فصل زمستان باشد و کودکی بخواهد پای به دنیا بگذارد. ناگفته نماند شغل مردم کالی‌شور دامداری است و به خاطر شوری زمین محصولات کشاورزی ندارد و تمام چرخ اقتصاد آنان براساس 1500 رأس دام سبک حدود 70 نفر شتر و 2 رأس دام سنگین می‌چرخد.
یکی از اهالی کالی‌شور درباره بازدید مسئولان و رسیدگی به مشکلات آنان می‌گوید: فقط در سال 1389 امام جمعه و فرماندار مانه و سملقان به اینجا آمدند. پس از این بازدید علوفه دام‌های ما تأمین شد و فقط در همان سال از وجود روحانی برای آموزش مسائل دینی در ماه مبارک رمضان بهره‌مند شدیم. امیر داوری می‌افزاید: به دنبال آن دیدار یک کانکس در سال 1390 در کالی‌شور نصب شد و برای اولین بار توانستیم فرزندان خردسال خود را به مدرسه بفرستیم و شناسنامه و کارت ملی برای اهالی روستا صادر شد.
به گفته اهالی ارائه این خدمات به همان سال محدود شد و از آن سال به بعد هیچ یک از مسئولان از کالی‌شور بازدید نکردند.
 مردم این منطقه بارها برای برطرف شدن مشکلات خود به مسئولان مراجعه کرده‌اند اما مشکلات همچنان پابرجا است.
کالی‌شور همچنان از امکانات اولیه زندگی همچون برق، آب آشامیدنی بهداشتی، راه، گاز، تلفن، خانه بهداشت، مدرسه مناسب و... محروم است.
 مردم صبور این منطقه سال‌هاست چشم انتظار اجرایی شدن وعده مسئولان هستند.
مانه و سملقان- خبرنگار کیهان