ستمکاری یعنی ترک راه رسول خدا و دوستی و پیروی افراد گمراه(در پرتو وحی)

* «و (به خاطر آور) روزی را که ستمکار دست خود را (از شدت حسرت) به دندان می‌گزد و می‌گوید: ای کاش با رسول (خدا) راهی را برگزیده بودم!
* ای وای بر من، کاش فلان  (شخص گمراه) را دوست خود انتخاب نکرده بودم.
* او مرا از یادآوری (حق) گمراه ساخت، بعد از آنکه (یاد حق) به سراغ من آمده بود و شیطان همیشه خوارکننده انسان بوده است.
فرقان - 27، 28 و 29