با آینه و فرشته نسبت داری

رضا اسماعیلی

1
افتاده جهان به ورطه عریانی
در ورطه ابتذال و سرگردانی
تو مرکز خواب‌های شیطان هستی
ای خواهر خوب من ! خودت می‌دانی
2
دنیا به تتن تتن تتن افتاده
یعنی به سراشیبی تن افتاده
در کوچه ابتذال دنیا شیطان
با وسوسه در کمین زن افتاده
3
شیطان ز تبسم وضو می‌ترسد
از سورۀ عشق، ذکر «هو» می‌ترسد
شهوت نَسَب است و تاجر عریانی
از عصمت شرقی تو، او می‌ترسد
4
دنیاست و ابتذال تن تن تن تن
عریان شدن از نجابت پیراهن
اما تو فرشته غیرتی، می‌دانی
تنپوش تو عفت است و عصمت ،‌ای زن !
5
چادر نه، تجلی «خدا - پیوندی» ست
تنپوش وقار و عزت و فرمندی ست
شکرانه عصمت و زکات حسن است
از بندگی خدا، رضایت‌مندی ست
6
چادر نه، حریری از بهشت است، آری
آیینه ی نور و سوره ی بیداری
فصلی ز فروغ آفتاب زهراست
این چادر روشنی که بر سر داری
7
زهرا نسبی، زنی زلال و روشن
فارغ ز کرشمه ی تن وپیراهن
با آینه و فرشته نسبت داری
تنپوش سپید نور داری بر تن
8
تو قلب زمین و قبله ی دل هایی
همزاد فرشته‌ای، خدا سیمایی
تنپوش سپید نور را بر تن کن
ای گوهر عشق ! در صدف زیبایی
9
در عشق، تو اقتدا به زهرا کردی
صد پنجره نور، بر جهان وا کردی
آرامش و رستگاری دنیا را
در خیمه ی چادرت مهیا کردی
10
تو همسر آدمی، مبر از یادت
تو مادر عالمی، مبر از یادت
معصومۀ پاک و زهرۀ زهرایی
تو روح مُکرمی، مبر از یادت
11
فارغ شو ز عشوه‌های تن تن تن تن
از نور بپوش ؛ جامه و پیراهن
از مرز تنانگی گذر کن با عشق
آداب فرشتگی بیاموز ،‌ای زن !
12
یک قصه ی عاشقانه ی زیبایی
طاووس هزار جلوه‌ای، حوّایی
تقدیر تو مادری ست‌ای زن ! آری
تو قلب زمین و قبله دل‌هایی
13
با مهر، به فصل سبز انسان برگرد
از فصل هبوط، فصل عصیان برگرد
سهم تو فرشتگی ست، با بسم الله
از فصل هوس - لرزۀ شیطان برگرد
14
عشق است فروغ مهر، کوری ؟ هرگز
ما را ز حریم نور، دوری ؟ هرگز
« ازعصمت عشق، توبه »، شیطان می‌گفت !
ای عشق ! هزار سال نوری، هرگز