پهلوانی که تنهای تنها با خدا همراه شد(حدیث دشت عشق)

ابراهیم در اول اردیبهشت سال 36 در محله شهید، سعیدی حوالی میدان خراسان دیده به هستی گشود. او نیزمنزلت پدر خویش را بدرستی شناخته بود. سال 55 توانست به دریافت دیپلم ادبی نائل شود. حضوردر هیئت جوانان وحدت اسلامی و همراهی و شاگردی استادی نظیر علامه محمد تقی جعفری بسیاردر رشد شخصیتی ابراهیم موثر بود. اهل ورزش بود. با ورزش پهلوانی یعنی ورزش باستانی شروع کرد. مردانگی اورا می توان در ارتفاعات سر به فلک کشیده بازی دراز و گیلان غرب تا دشت‌های سوزان جنوب مشاهده کرد. دروالفجر مقدماتی پنج روز به همراه بچه‌های گردان کمیل وحنظله در کانال‌های فکه مقاومت کردند اما تسلیم نشدند. سرانجام در 22 بهمن سال 61 بعد از فرستادن بچه‌های باقی مانده به عقب، تنهای تنها با خدا همراه شد. دیگر کسی او را ندید. او همیشه از خدا می‌خواست گمنام بماند. چرا که گمنامی صفت یاران خداست. خدا هم دعایش را مستجاب کرد. ابراهیم سال‌هاست که گمنام و غریب در فکه مانده تا خورشیدی باشد برای راهیان نور.