اقرار به نعمت‌ها و گناهان(حکایت خوبان)

در روایتی امام باقر(ع) می‌فرمایند: «لا والله ما ارادالله من الناس الا خصلتین» به خدا قسم خداوند از مردم جز دو خصلت را نخواسته است؛ اول: «ان یقروا له بالنعم فیزیدهم» اینکه به نعمت‌های خدا اقرار کنند، که به نفع آنهاست، چون در این صورت خدا نعمت‌‌های خود را بر ایشان می‌افزاید: دوم «و بالذنوب» به گناهان اقرار کنند. «فیغفرها لهم» پس خدا آن گناهان را برایشان می‌آمرزد(1). بنابراین تکیه‌گاه انسان همیشه باید رحمت و فضل الهی باشد، و هیچ‌گاه عبادات و طاعاتش موجب نشود که به رجای مطلق تکیه کند.(1)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- وسائل الشیعه، ج 16، ص 59