حد کفاف برای همه سالکین یکسان نیست(سلوک عارفانه)
(بدان ای سالک عزیز!) آنچه در روایت از آن تعبیر به کفاف و کفایت شده، مفهومی است که مصادیقش متناسب با شرایط زندگی هر انسانی، مختلف میشود. یعنی این طور نیست که خوراک، پوشاک، مسکن و... برای همه افراد، یک سقف معین داشته باشد، لذا لغت کفاف، که در روایات بکار رفته است، هم از نظر شرایط مکانی و هم شرایط زمانی، نسبت به حد متعارف معیشتی افراد مختلف میشود. این یک مسئله عرفی است که شارع مقدس، تشخیص آن را به عهده ما گذاشته است.
امامعلی(ع) در روایتی فرمود: «ولا تسألوا فیها فوق الکفاف و لا تطلبوا منها اکثر من البلاغ» در دنیا بیش از آنچه که مورد احتیاج شما است درخواست نکنید، و بیش از این، به دنبال آن نروید. «لاتسألوا» مسئله خواستن است و «لاتطلبوا» مسئله توانستن. (بحارالانوار، ج 69، ص 68)
در روایتی دیگر پیامبر گرامی(ص) فرمود: «فروا من فضول الدنیا کما تفرون من الحرام» همانگونه که از حرام دوری میکنید، از اضافات دنیا فرار کنید. در ادامه روایت آمده است: «وتوبوا الی الله من فضول الدنیا» از اضافات و آنچه مورد نیاز نیست به خدا رو آورید! (مستدرک الوسائل، ج 12، ص 54) اینجا صحبت از حرام نیست، بلکه صحبت از چیزی است که مورد احتیاج ما نباشد، یعنی فضول دنیا را رها و رو به سوی خدا کنید، نه اینکه فضول دنیا را رها کنید و حرکتی به سمت معنویت نداشته باشید.
در روایتی از علیبنالحسین(ع) نقل شده که پیامبر اکرم(ص) نسبت به خودشان در دعایی فرمودند: «اللهم ارزق محمدا و آل محمد الکفاف» بارالها به معیشت محمد و آل محمد به مقدار کفایت روزی فرما! (بحارالانوار، ج 69، ص 61)
رسائل بندگی،آیت الله شیخ مجتبی تهرانی، ص ۱۵۱