چند رباعی بهاری (شعر)

عبدالرحیم سعیدی راد

با گردش روزگار دمساز نشد
با صبح و پرنده‌ها هم آواز نشد
بی روی تو ای بهانه زیستنم
عید آمد و سال عشق آغاز نشد
  ***
اینجا همه درخت‌هامان بیدند
لبخند و بهار بی تو در تبعیدند
بی روی تو لحظه لحظه‌هامان مرگند
با تو همه ثانیه‌هامان عیدند
 ***
بعد از شب انتظار آمد بی تو
شوریده و بی قرار آمد بی تو
آقای غریب من که دلتنگ توام
یکبار دگر بهار آمد بی تو
 ***
من بی تو در این دیار خواهم پوسید
پاییزم و بی بهار خواهم پوسید
چشمی به در و چشم به راهت دارم
با این همه انتظار خواهم پوسید
 ***
گل بود که با حال دگرگون رویید
در چشم تو باغهای زیتون رویید
وقتی که نسیم یادت از دشت گذشت
یکباره هزار بید مجنون رویید
 ***
در هر وجب از خاک تو را می جوید
چون دشت عطشناک، تو را می جوید
نوروز رسید و باز دلتنگ توام
دلتنگ‌ترین تاک تو را می جوید
 ***
با شیطنتی درخت را پیر کشید
آنگاه صنوبری به تصویر کشید
نوروز ، میان بوم نقاشی خود
تقویم دل مرا پر از تیر کشید
 ***
تا آمدی از ترانه سرشار شدم
از خواب هزار ساله بیدار شدم
خوشحالم از اینکه باز هم مثل بهار
در آینه چشم تو تکرار شدم
 ***
خوش باد که از بهار بهتر باشیم
سرسبز تر از سرو و صنوبر باشیم
آن‌روز مباد تا در این باغ وجود
شرمنده لاله های پر پر باشیم
 ***
تقدیم به جانبازان:
با سبزه ی روز عید نسبت دارد
با عاشق رو سفید نسبت دارد
سبز است و سفید و سرخ این مرد بزرگ
انگار که با شهید نسبت دارد