جنگ اگر قطعی است چرا ضربه اول را ما نزنیم؟!
سرویس سیاسی-
شواهد میدانی، تحرکات نظامی آمریکا، پروندهسازیهای اطلاعاتی و رجزخوانیهای مقامات کاخ سفید همگی از یک واقعیت روشن حکایت دارند؛ اینکه دشمن آمریکایی-صهیونی آرایش جنگی گرفته و در حال تکمیل همزمان آمادگی لجستیکی و بهانهتراشی برای آغاز دور جدیدی از تجاوز علیه ایران است.
از یکسو رئیس رژیم تروریست آمریکا صراحتاً از «نابودی ایران» سخن میگوید، وزیر خزانهداری را در پادگان مستقر میکند و بر محاصره دریایی و هوایی سماجت میکند و از سوی دیگر، حملات هوایی محدود در جنوب کشور و عملیات گسترده جنگ شناختی پیرامون «بمب کثیف» و «سدهای ایران» در رسانههای غربی مثل نیویورک تایمز و سیانان کلید خورده است. در چنین شرایطی و با توجه به تجربه دو بار تجاوز و تحمیل جنگ آن هم در میانه مذاکرات، پرسش کلیدی و راهبردی این است که وقتی شواهد نشان میدهد جنگ قطعی و قریبالوقوع است، چرا ما باید دست روی دست بگذاریم، منتظر شلیک اول واشنگتن بمانیم و ابتکار عمل «ضربه اول» را به دشمن واگذار کنیم؟!
پروژه مشروعیتسازی
برای جنگ و پرچم دروغین
بررسی تحرکات اخیر واشنگتن و تلآویو نشان میدهد دشمن پیش از هرگونه اقدام نظامی گسترده، در حال چیدن قطعات پازل جنگ شناختی است تا افکار عمومی جهان را برای تجاوز آماده کند. طی روزهای گذشته، شبکه سیانان در گزارشی ادعا کرد که ایران در حال بررسی استفاده از «بمب کثیف» در واشنگتن است؛ ادعایی که بلافاصله در رسانههای آمریکا، اروپا و رژیم صهیونیستی بازتاب یافت.
با این حال، گزارش اخیر روزنامه نیویورکتایمز پرده از پشتپرده این فضاسازی برداشت و فاش کرد که محور اصلی ادعاها درباره تهدیدهای شیمیایی و بیولوژیک ایران، اطلاعاتی است که رژیم صهیونیستی به واشنگتن داده است. «رونن برگمن»، خبرنگار نزدیک به محافل اطلاعاتی تلآویو، در این گزارش نوشت که بنیامین نتانیاهو بهشدت ترامپ را تحت فشار گذاشته تا در یک دور از حملات ۴ تا ۷ روزه علیه ایران مشارکت کند. این اعتراف رسانههای آمریکایی بهخوبی نشان میدهد که یک عملیات «پرچم دروغین» در دستور کار قرار دارد تا نخستوزیر شکستخورده صهیونیستها از بحران داخلی فرار کند.
در کنار این پروندهسازی امنیتی، دستگاه سیاست خارجی آمریکا نیز در حال تراشیدن شناسنامه تاریخی و تمدنی برای جنگ است. سخنرانی ماه گذشته مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، در تپه پنیکس آتن و ارجاع او به جنگهای ایران و یونان باستان و حمله خشایارشا، تلاشی آشکار برای دوقطبیسازی تمدنی و تحریک اروپا جهت همراهی با ماشین جنگی واشنگتن بود.
جدیدترین حلقه این زنجیره نیز گزارش هدفمند نیویورکتایمز درباره سدهای ایران است که بدون ارائه کوچکترین سند، مدعی شده سدها و پروژههای انتقال آب ایران برای تأمین نیاز شهرهای موشکی ساخته شدهاند. هدف از این فضاسازی روشن است: فراهم کردن بهانه برای هدف قرار دادن زیرساختهای حیاتی آب و برق ایران؛ همان تهدیدی که ترامپ در ۱۷ تیرماه درباره نابودی آبشیرینکنهای ایران مطرح کرد و پیشتر نیز یک مقام آمریکایی در گفتوگو با آکسیوس از قطع آب و برق ایران با چند سورتی پرواز سخن گفته بود!
ناکامی محاصره و
وحشت پنتاگون از هزینه جنگ
دشمن پس از آنکه در نبرد رمضان نتوانست اراده تهران را در هم بشکند، اکنون به محاصره دریایی و هوایی روی آورده تا به خیال خود از طریق خفگی اقتصادی، ایران را به تسلیم وادارد.
روزنامه والاستریت ژورنال به نقل از مقامات آمریکایی نوشت که کارزار فشار اقتصادی و محاصره دریایی ممکن است نیاز دولت ترامپ به عملیات نظامی گسترده را برطرف کند. اما واقعیتهای میدانی نشان میدهد محاصره دریایی نه یک اهرم کمهزینه برای آمریکا، بلکه باتلاقی پرخرج است که آثار خفگی اقتصادی آن بیش از ایران، دامن آمریکا، اروپا و اقتصاد جهانی را گرفته است.
بر اساس گزارش رسمی «آرتور میلر»، مقام بودجهای پنتاگون به کنگره، هزینه جنگ تا ۱۳ نوامبر از ۴۸.۳ میلیارد دلار فراتر رفته است. «هونگ کائو»، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا نیز اعتراف کرده است که تنها هزینه روزانه محاصره دریایی ایران برای واشنگتن ۳۲.۵ میلیون دلار است؛ رقمی نجومی که بدون هیچ تضمینی برای عقبنشینی تهران، بر دوش مالیاتدهندگان آمریکایی سنگینی میکند.
از سوی دیگر، خسارت ۵ تا ۱۵ میلیارد دلاری به تأسیسات آمریکا در منطقه، آسیب ۴۰۰ میلیون دلاری به مقر ناوگان پنجم در بحرین و ناتوانی پنتاگون در ارزیابی کامل این خسارات، اعتبار بازدارندگی ایالات متحده را زیر سؤال برده است.
این فشارها بهقدری سنگین بوده که پایگاه تحلیلی «اوپندموکراسی» فاش کرد پنتاگون از بیم آسیبپذیری زیرساختهای خود در برابر توان ایران، مجبور شده ۱۲ بمبافکن راهبردی «بی-۱بی لنسر» را از پایگاه فیرفورد بریتانیا به خاک آمریکا بازگرداند و ۱۰ هواپیمای سوخترسان را از پایگاه میلدنهال تخلیه کند؛ اقدامی که مسیر پرواز بمبافکنهای آمریکایی را
۸ هزار مایل طولانیتر و عملیات آنها را بهشدت دشوار میسازد.
در داخل آمریکا نیز طبق نظرسنجی رویترز و ایپسوس،
۷۱ درصد مردم خواهان تصویب قانونی در کنگره برای توقف جنگ هستند و شکست سنگین جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای نشان داد که ترامپ در ضعیفترین موقعیت سیاسی خود قرار دارد.
همچنین گزارش «باراک راوید» در آکسیوس تأیید میکند که کاخ سفید
با کابوس حمله ویرانگر ایران به تأسیسات نفت و گاز کشورهای حوزه خلیجفارس دستبهگریبان است و از پنتاگون پرسیده آیا گزینهای وجود دارد که این واکنش را برنینگیزد؟!
چرا ضربه اول؟
با کنار هم قرار دادن این واقعیتها، مشخص میشود که وضعیت کنونی «نه جنگ و نه صلح» نیست؛ محاصره دریایی که ترامپ خود از آن بهعنوان «دزدی دریایی» یاد کرده، یک اقدام جنگی تمامعیار است. تجربه دو بار غافلگیری و تحمیل جنگ در میانه مذاکرات ثابت کرده است که دل بستن به پنجرههای تاریک دیپلماسی، تنها به دشمن فرصت میدهد تا آرایش تهاجمی خود را تکمیل کرده و در زمان دلخواه ضربه بزند. امروز که ظرفیت خط تولید موشکی کشور چندین برابر زمان جنگ ۴۰ روزه است و دشمن در اوج آسیبپذیری سیاسی، اقتصادی و عملیاتی قرار دارد، منتظر ماندن برای حمله آمریکا خطایی راهبردی است. تهران باید با ابتکار عمل میدانی، معادله را تغییر دهد و «ضربه اول» را با چند محور اساسی به دشمن وارد کند:
- نخستین گام، شکستن عملی خط محاصره است. حمله به زیرساختهای انرژی کشورهای عربی که خاک و حریم هوایی خود را در اختیار ماشین جنگی آمریکا گذاشتهاند، محاصره را از یک فشار یکطرفه به بحرانی ویرانگر برای اقتصاد غرب تبدیل میکند. افزون بر این، مسدودسازی بابالمندب با همافزایی جبهه مقاومت، شریان حیاتی اقتصاد جهانی را در اختیار تهران قرار میدهد.
- در دکترین ضربه اول، هیچ پایگاه، ناو جنگی یا مرکز پشتیبانی متعلق به آمریکا و متحدانش نباید در حاشیه امن باشد. در جنگ قبلی، ۲۶ پایگاه و مرکز نظامی آمریکا در منطقه هدف قرار گرفت؛ در گام جدید، این حملات باید بدون محدودیت جغرافیایی گسترش یابد و تمام عقبه لجستیکی، سامانههای راداری، پایگاههای هوایی و ناوهای آمریکایی در دریاها و اقیانوسها را در بر بگیرد.
- بر اساس منطق ساختهشده از سوی خود آمریکاییها در گزارش نیویورکتایمز که نزدیکی مراکز نظامی به سدها را مجوز حمله میداند، تمام سدها، مخازن آب و تأسیسات آبشیرینکن کشورهای میزبان پایگاههای آمریکایی نیز به دلیل تأمین آب نیروهای متجاوز، اهدافی با کاربری دوگانه محسوب میشوند. از تأسیسات آبشیرینکن الدور، الحد و ستره در بحرین و سدهای الطویین و وادی حام در امارات گرفته تا سدهای ملک فهد و رابغ در عربستان و دریاچه طبریه و سد دگانیا در سرزمینهای اشغالی و حتی زیرساختهای آبی کشورهای اروپایی شریک در تجاوز، همگی در تیررس پاسخ متقابل قرار دارند.
- تنگه هرمز و آبهای خلیجفارس نهتنها گلوگاه انتقال ۲۰ درصد انرژی جهان، بلکه «ستون فقرات اینترنت بینالملل» است؛ جایی که بیش از ۹۵ درصد ترافیک دادهها، تراکنشهای بانکی، سرویسهای ابری و ارتباطات دیتاسنترها از طریق کابلهای فیبر نوری زیردریایی آن عبور میکند.
کشورهای حاشیه جنوبی خلیجفارس که اقتصادهای پسانفتی خود را بر بستر این کابلها بنا کردهاند و میزبان پایگاههای سنتکام هستند، در برابر هرگونه اختلال در این شاهراه دیجیتال بهشدت شکنندهاند. هدف قرار دادن این گلوگاه ارتباطی، هزینهای فلجکننده و غیرقابلتحمل بر ماشین جنگی و اقتصادی دشمن و متحدان منطقهای آن تحمیل خواهد کرد.
امروز تمام نشانهها از قطعی بودن تقابل حکایت دارد. در چنین میدانی، پیروزی از آن کسی است که ابتکار عمل را در دست بگیرد، محاسبات دشمن را در نطفه خفه کند و اجازه ندهد واشنگتن و تلآویو زمان و مکان نبرد را تعیین کنند.
باید ابتکار عمل را
در دست بگیریم
وقتی کاخ سفید همزمان در حال چینش قطعات جنگ شناختی با پرچمهای دروغین، پروندهسازی علیه زیرساختهای حیاتی و تحمیل زنجیره محاصره است، انتظار و طرحریزی دوروزه، به معنای واگذاری زمین بازی به دشمنی است که در میدانهای قبلی بارها عهدشکنی و خیانت خود را ثابت کرده است. هزینههای سرسامآور جنگ برای پنتاگون، ترکهای جدی در بازدارندگی آمریکا، نگرانی از واکنش تلافیجویانه علیه شریانهای انرژی و ارتباطات، و بنبست سیاسی در واشنگتن نشان میدهد ابرقدرت فرسوده آمریکا بیش از آنکه در موضع قدرت مطلق باشد، در باتلاق محاسبات غلط خود گرفتار شده است.
در چنین بزنگاهی، دکترین «ضربه اول» نه یک شعار هیجانی، بلکه ضرورتی راهبردی برای برهم زدن قواعد زمانی و مکانی دشمن و تحمیل هزینهای بازدارنده و غیرقابلتحمل به متجاوز و شرکای منطقهای و فرامنطقهای اوست. از شکستن عملی محاصره و هدف قرار دادن پاشنه آشیلهای انرژی و زیرساختی گرفته تا ضربه بدون محدودیت جغرافیایی به منافع متجاوزان و مختل کردن شریانهای حیاتی اقتصاد و ارتباطات، همگی ابزارهایی هستند که معادله را به نفع ایران تغییر میدهند. در منطق نبرد ارادهها، پیروزی از آنِ جبههای است که پیش از تکمیل ضربه حریف، ابتکار عمل را در دست بگیرد و هزینههای جنگ را به نقطهای برساند که ادامه آن برای دشمن ناممکن شود. در این مقطع حساس باید همچون یک شطرنجباز ماهر، پیش از آنکه حریف دست به مهره ببرد، با «ضربه اول» بازی جنگ را به سود خود
رقم بزنیم!