وقتی سیل به سلاح اسرائیل و غرب در غزه تبدیل میشود (نگاه)
مترجم: سید محمد امینآبادی
این روزها زمانه بسیار خوبی برای جنایتکاران جنگی است. وقتی یک جنگ به پایان میرسد، جنگ دیگری در انتظار شماست. خودتان را یک فروشنده دورهگرد تصور کنید. از یمن گرفته تا سودان و حالا تیگرای، همیشه برای خدمات شما مشتری وجود خواهد داشت. حتی میتوانید در «هیئت صلح» دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، شغلی پردرآمد به دست آورید و شبکههای خبری برای مصاحبه با شما صف بکشند. از یک موضوع میتوانید مطمئن باشید: هرگز در برابر عدالت قرار نخواهید گرفت. دادگاههای نورنبرگ و لاهه دیگر متعلق به قرن گذشتهاند!
پس مرا ببخشید که در میان این همه گمانهزنیهای هیجانآمیز درباره اینکه ترامپ و بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، بهزودی به ترتیب از «کاخ سفید» و اقامتگاه نخستوزیری رژیم اسرائیل «بیت آگیون» بیرون انداخته خواهند شد، یک سؤال مطرح میکنم: چه چیزی تغییر کرده است؟ برای یافتن پاسخ این پرسش، بهتر است از چادری آبگرفته در غزه شروع کنیم. «نهله المجدوب»، ۴۸ساله، زخمی را با خود حمل میکند که بر اثر اصابت ترکش موشک و پاره شدن رودههایش به وجود آمده است. او دائماً درد میکشد و سرمای هوا این درد را تشدید کرده است. چادرش نیز در توفانهای اخیر ویران شده است. او برای تهیه داروهایش به هفتهای ۵۳ دلار نیاز دارد. المجدوب در گفتوگو با میدل ایست آی گفت که دختر هفتسالهاش نیز به دیابت مبتلاست. وی میگوید: «متأسفم که بزرگترین آرزوی خانوادهام در حال حاضر فقط داشتن چادری محکم است که بتواند در برابر باران شدید مقاومت کند و از ما در برابر سرما محافظت کند.» یا «منصور السکنی»، ۳۳ ساله، را در نظر بگیرید که به همراه همسر و چهار فرزندش در پناهگاهی موقت روی پشتبام ساختمانی در محله التفاح شهر غزه زندگی میکند. السکنی بهتازگی دو مخزن آب خود را فروخته بود تا ملحفههای تازهای بخرد و خانوادهاش را از خیس شدن و باران در امان نگه دارد. او توان خرید عینکی را که دخترش به آن نیاز دارد، ندارد. به گفته خودش، یکی از دوستانش 63 دلار به او داده بود تا برای دخترش عینک بخرد، اما او این پول را صرف خرید چوب برای مستحکم کردن پناهگاه کرد. این افراد قربانیان منفرد شرایط جوی نیستند. بر اساس دادههای سازمان ملل متحد، حدود ۶۵ درصد جمعیت غزه، یعنی نزدیک به یک میلیون و ۴۰۰ هزار نفر، در چنین شرایطی زندگی میکنند. عامل مرگبار اخیر فلسطینیان در غزه، برخلاف تصویری که اکنون از سیلگرفتگی ارائه میشود، بلای طبیعی نیست. مرگومیرها نتیجه یک برنامه عامدانه است؛ سناریویی که با دقت طراحی شده است. دسامبر گذشته(آذر 1404)، اسرائیل فعالیت ۳۷ سازمان غیردولتی بینالمللی، از جمله شورای پناهندگان نروژ، پزشکان بدون مرز و آکسفام را در غزه و کرانه باختری اشغالی ممنوع کرد. اسرائیل همچنان مانع ورود گروههای امدادرسان و انتقال کمکها و کارکنان بینالمللی آنها به این مناطق میشود.
سیاست اسرائیل این است که شرایط زندگی در غزه را تا حد امکان غیرقابل تحمل کند تا جمعیت فلسطینی را به ترک این منطقه وادار سازد. ممانعت از ورود کمکهای بشردوستانه در جریان طوفانهای شدید، تازهترین سلاح در زرادخانه اسرائیل است و هرچه رنج و مصیبت بیشتری بر مردم غزه تحمیل میشود، لبخند رضایت بر چهره اکثریت قاطع صهیونیستهای اسرائیل گستردهتر میشود. فهرست بلندی از مسائل وجود دارد که اسرائیلیها را از نتانیاهو ناراضی کرده است، اما شرایط زندگی در غزه یکی از آنها نیست. تحمیل رنج بیدلیل بر فلسطینیها یکی از معدود مسائلی است که قبایل متفرق جامعه اسرائیل را با یکدیگر متحد میکند. افزون بر این، همه آنها اکنون میدانند که میتوانند بدون پرداخت هیچ هزینهای به این اقدامات ادامه دهند. «رامیز الاکبروف»، هماهنگکننده امور بشردوستانه سازمان ملل در سرزمینهای اشغالی فلسطین، این هفته گفت که ۱۵۰ هزار چادر در کامیونهای حامل کمکهای بشردوستانه، بیرون از غزه متوقف شدهاند؛ این در حالی است که ذخایر اقلام ضروری برای سرپناه و وسایل مورد نیاز زمستانی در داخل این منطقه به پایان رسیده است.
سیاستی که به اسرائیل اجازه میدهد مانع ورود چادر، تجهیزات پزشکی و محمولههای امدادی به غزه شود، تا «چاک شومر» در آمریکا نیز امتداد دارد؛ کسی که در حال حاضر برای حفظ جایگاه خود به عنوان رهبر دموکراتها در سنا مبارزه میکند. شومر حاضر نیست آنچه را در غزه جریان دارد «نسلکشی» بنامد. او سال گذشته در گفتوگو با روزنامه نیویورک تایمز گفت: «انتقاد از اسرائیل و نحوه اداره جنگ از سوی این دولت، یهودستیزانه نیست. اما این انتقادها بهتدریج ممکن است به آن سمتوسو پیدا کند... بسیاری از شعارهایی که مردم به کار میبرند، یا خودشان یهودستیزانهاند یا بهتدریج به یهودستیزی نزدیک میشوند.» به نظر میرسد شومر از حقوق بینالملل آگاهی ندارد. او دیدگاههای پژوهشگران هولوکاست را نیز نادیده میگیرد. با این حال، شومر بیاعتنا به انتقادها به مسیر خود ادامه میدهد و کنار زدن او دشوار خواهد بود؛ حتی در شرایطی که موج تازهای از دموکراتها بهتازگی با مأموریتی انتخاباتی وارد کنگره شدهاند که بهطور کامل رد سیاستی است که او همچنان از آن حمایت میکند.
برای آنکه از فروریختن چادرها در طوفانهای سهمگین احساس رضایت کنید، لازم نیست انگشتتان روی ماشه یک تفنگ تکتیرانداز بوده باشد یا پهپادهایی را هدایت کرده باشید که هزاران نفر را در مراکز توزیع کمکهای بشردوستانه در غزه کشته و شمار بسیار بیشتری را زخمی کردهاند. کسبوکار گروه مشاوره بوستون (بیسیجی) همچنان رونق دارد؛ شرکتی که از جمله کارکنان سابق آن میتوان به نتانیاهو و «جیمز پورنل»، رئیس دفتر «اندی برنهام»، نخستوزیر بریتانیا، اشاره کرد. این شرکت مشاورهای مستقر در بوستون به تأسیس «بنیاد بشردوستانه غزه» کمک کرد؛ نهادی که چهار مرکز توزیع کمک را اداره میکرد. در این مراکز، سربازان اسرائیلی یا نیروهای امنیتی آمریکاییِ پیمانکاری که بنیاد استخدام کرده بود، عمداً به سوی فلسطینیهایی که برای دریافت غذا مراجعه میکردند، تیراندازی میکردند.
سال گذشته، فایننشال تایمز گزارش داد که «بیسیجی» برای همکاری با بنیاد بشردوستانه غزه در پروژهای با نام رمز «آئورورا»، بیش از چهار میلیون دلار دستمزد دریافت کرده است؛ پروژهای که اعضای ارشد این شرکت نیز در آن مشارکت داشتند. دو ماه پس از آنکه ترامپ چشمانداز خود را برای «غزه ترامپ» منتشر کرد؛ طرحی که بر اساس آن جمعیت این منطقه باید تخلیه و غزه به «ریویرای خاورمیانه» تبدیل میشد، بیسیجی هزینه «انتقال» صدها هزار نفر از ساکنان غزه را برآورد کرد. بنابراین، چندان جای تعجب نیست که «برنهام»، که بابت سیاست حزب کارگر در قبال غزه در دوران نخستوزیری «کر استارمر» عذرخواهی کرده بود، اکنون برای تدوین طرحی بهمنظور پایان دادن به نئولیبرالیسم در بریتانیا به سراغ «بیسیجی» رفته است. جیمز پورنل، رئیس دفتر او، پس از کنارهگیری از نمایندگی مجلس در سال ۲۰۱۰، بهعنوان مشاور با «بیسیجی» همکاری میکرد. به همین ترتیب، دولت بریتانیا قراردادهایی به ارزش ۱۰.۷ میلیون پوند (۱۴.۴ میلیون دلار) به شرکتهایی واگذار کرده که با شهرکهای غیرقانونی اسرائیل در کرانه باختری اشغالی ارتباط دارند. این اقدام پس از آن صورت گرفت که سیاست جدید تحریم تمام شرکتهایی اعلام شد که به سرزمینهای اشغالی غیرقانونی خدمات ارائه میکنند. اسرائیل و حامیانش حق دارند خونسردی خود را حفظ کنند و به کارشان ادامه دهند؛ زیرا هنوز فاصله بسیار زیادی تا زمانی دارند که کسی آنها را از صحنه بیرون براند. آنها همچنان در واشنگتن، لندن و پایتختهای اروپایی، شبکهای قدرتمند برای اعمال نفوذ سیاسی در اختیار دارند. از تحریمها یا قوانینی که فروش سلاح به اسرائیل را ممنوع میکنند، هراسی ندارند؛ زیرا شرکتهای تسلیحاتی آنها در ساختار نظامی ـ صنعتی تکتک این کشورها ریشه دواندهاند. فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، در همین ماه گفت: «ما قاطعانه در کنار اسرائیل ایستادهایم».
اینکه صدراعظم آلمان چنین سخنی را درباره دولتی بر زبان میآورد که فلسطینیها در آن هر روز با وحشیگری یهودیانی روبهرو هستند که به آنها میگویند سرزمینشان را ترک کنند و نسلکشی در آن وارد چهارمین سال خود شده است، تنها اعتمادبهنفس اسرائیل را در ایستادگی در برابر فشارها تأیید میکند. معماران و طراحان این نسلکشی میدانند هرکس که فعالانه برای متوقف کردن کشتار تلاش نکند، در واقع به تداوم آن کمک میکند. «تونی بلر» و «کر استارمر» در تاریخ بهعنوان نخستوزیرانی ثبت خواهند شد که بهترتیب معمار و مشوق جنگهای عراق و غزه بودند؛ جنگهایی که در مجموع میلیونها کشته بر جای گذاشتند و ضرباتی به منطقه وارد کردند که هنوز بهبود نیافته است. اسرائیل هر دوی این افراد را نیروهایی ارزشمند و مفید برای خود میداند. «اندی برنهام» که تنها چند ماه از آغاز فعالیتش در مقام نخستوزیر بریتانیا میگذرد، بهخوبی در مسیر تبدیل شدن به سومین نخستوزیر حزب کارگر قرار دارد که همین نقش را ایفا میکند و این در حالی است که نوزادان همچنان در غزه از سرما جان میدهند.
منبع: میدل ایست آی