اتهام بزن، آشتی کن فوتبال میماند و انبوهی سؤال بیپاسخ! (نکته ورزشی)
سرویس ورزشی-
اگر بخواهیم اتهامات بیسرانجام افراد در این فوتبال را لیست کنیم، شاید مثنوی هفتاد من شود. در تمام این سالها، بهویژه از زمانی که برخی از رسانهها برای دیده شدن دست به قرار دادن افراد در برابر هم زدند و محصول آن، داغ شدن بازار انگ و اتهام شد، همواره این مطالبه را از نهادهای نظارتی داشتهایم که بهجای نظارهگر بودن این جنگ و جدلها و اتهامزنیها، یکبار ورود کنند تا تکلیف روشن شود.
اگر این مطالبه بهدرستی مورد توجه قرار میگرفت و ارادهای برای تحقق آن وجود داشت، دیگر کسی به خود اجازه نمیداد که بدون سند و مدرک، اتهامی را در رسانههای رسمی و غیررسمی مطرح کند.
راه دوری نرویم؛ طی همین دو ماه اخیر، چند مورد از این اتهامزنیها را شاهد بودیم که مدتی ذهنها را درگیر کرد اما در پایان، بدون ورود جدی بخشهای مربوطه، کماکان بلاتکلیف باقی ماند.
اولین آنها صحبتهایی بود که علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، درباره برخی از اعضای فدراسیون فوتبال مطرح کرد. منظور، ماجرای ارتباط داشتن آنها با برخی از شبکههای بیرون از کشور بود. این موضوع آنقدر مهم و پردامنه بود که حداقل انتظار این بود که دبیر، بهعنوان فردی که خود را از ماجرا و پسِ ماجرا مطلع معرفی کرده بود، در ادامه افراد مورد نظرش را معرفی کند. از سوی دیگر، از مدیران فدراسیون فوتبال بهعنوان افرادی که مورد این اتهام بزرگ قرار گرفته بودند، این انتظار میرفت که از خود دفاع کنند و سفت و محکم در برابر این انگ بایستند ولی در انتها چه شد؟ رئیس فدراسیون فوتبال دواندوان خود را به فدراسیون کشتی رساند و با یک دیدهبوسی و آشتیکنان، فتیله ماجرا را پایین کشید. انگار نه انگار که کسی اتهامی زده و کسی هم مورد اتهام قرار گرفته است. آنهایی هم که وظیفهشان ورود به ماجرا بود، در نقش تماشاگر ظاهر شدند!
مورد دوم، صحبتهایی بود که حجت کریمی، عضو هیئترئیسه فدراسیون فوتبال، در یک برنامه زنده تلویزیونی علیه دیگر عضو این هیئت، یعنی علی خطیر، مطرح و عملاً او را به دلالی متهم کرد. دامنه مجادله آنها فراتر از آنچه انتظار میرفت پیش رفت اما این بار هم کسی نخواست ته ماجرا را دربیاورد و در انتها، در حاشیه یک مراسم تشییع جنازه، دو نفر صورت یکدیگر را بوسیدند و بساط آشتیکنان به راه انداختند و باز هم جامعه فوتبال ماند و کلی پرسش بیپاسخ و ...
اگر بخواهیم از این نمونهها برایتان بیاوریم، حجم آن در حوصلهتان نمیگنجد ولی مخلص کلام این است که سرانجام این رویه زشت و خطرناک، فضای امروز فوتبال ایران است؛ فوتبالی که افراد برای دیده شدن دست به هرگونه افشاگری میزنند و در پایان، نه کسی از آنان مدرک میخواهد و نه افرادی که مورد اتهام قرار گرفتهاند، در مقام دفاع قانونی از خود برمیآیند.
آخرین نمونه آن، صحبتهای بهنام ابوالقاسمپور، مدیرعامل استقلال خوزستان، درباره مهدی تارتار، سرمربی پرسپولیس، روی آنتن زنده یک برنامه تلویزیونی بود که خیلی زود مسکوت ماند.
درباره نقش برخی برنامههای ورزشی تلویزیون در به راه افتادن این اپیدمی شوم، قبلاً به کرات نوشتهایم؛ برنامهها و مجریانی که بیش از دو دهه است نانشان با داغ بودن این بازار حسابی در روغن است و جز حرمتشکنی، رواج فحاشی و سکوهای ملتهب ورزشگاهها، عایدی دیگری برای فوتبال ایران نداشتهاند؛ همچنان هم با قدرت اسب خود را میتازانند.